Dün...Bugün...Ya Gelecek?

Üzgünüm, çok kırılmış ve şaşkın hissediyorum. Aynı zamanda aldatılmış, aptal yerine konmuş, anlaşılamamış, yorgun, ümitsiz.... Işığın olmadığı zifiri karanlık bir yerde boğuluyor gibi hissediyorum. Ne yapmalı ki şimdi? Kimse seni umursamaz, kimse senin isteklerini, özlemlerini, hak ve özgürlüklerini, hayallerini takmazken var olmaya çabalamak neden? Böylesi umutsuz bir sabaha uyanmak öyle zor oldu ki... Her şerde bir hayır vardır deyip avutmaya çalışıyorum kendimi. 37 yaşında koca bir iyimser, aptal bir hayalperestmişim ben...

Bir of çeksem....

Çok zaman olmuş yazmayalı... Öyle bir ruh halindeyim ki hiç yazasım gelmedi. Çok acı haberler aldık, her kayıp için, ölen o gencecik insanların hepsi için oturup ağladım. Bizi bu hallere düşüren insan/lar için elimden bir şey gelmediği için sinirimden ağladım. Bu çarka dahil olan, tüm bu olanlara sessiz kalan, göz yuman, destek olan kim varsa hepsinden nefret ettim. Bir müddet evde kırmızı şiş gözlerle her an herşeye ağlamaya hazır dolandım durdum. O yüzden hiçbir şey yazmak istemedim. Yoruldum artık, her gün yeni bir rezalete uyanmaktan, kızdığım karşı olduğum hiçbir şeyi değiştirememekten o kadar yoruldum ve bıktım ki... Bahar gelmiş ama üstümde bir ağırlık bir bunalım sormayın. Milletçe hayatımız siyaset oldu. Başka hiçbir şey konuşamaz, hiç bir şey düşünemez olduk. Hepimiz bu ayın sonundaki seçimlere odaklanmış yaşıyoruz. Politikadan bu kadar nefret ettiğim halde konuşmadan duramadığım başka bir dönem daha olmamıştı ömrümde. Milletçe çok zor günler yaşıyoruz, azıcık sağduyu ve vicdan sahibi herkesin zor tahammül ettiği günler bunlar. İnşallah bu seçim bir şeylerin başlangıcı olur, güzel günlerin habercisi olur yoksa insanıma olan inancımı ve umudumu yitireceğim.

Bazı şeyleri görmek duymak çok ağır geliyor, bir müddet televizyondan ayrı yaşadım. Elimden geldiğince kitap okumaya, bir şeyler örmeye çalıştım. DR'da bazı kitaplarda indirim yapmışlar tanesi 5 TL olmuş. Onca okunacak kitabım var ama ben almak istediğim bir kaç kitabı 5 TL ye bulunca aldım yine. Okunacak kitap dağım gün be gün büyüyor bakalım ne ara okuyacağım bu kadar kitabı. Bu hızla gidersem bir kaç seneyi bulacak sanırım mevcut stoğumu eritmem.

Saçma sapan bazı şeyler ördüm, ne işe yarayacaklarını bilmiyorum...

Örgü sitelerinde bu modeli yapmayanı dövüyorlarmış diye duydum. Örgü blogu değil bu, ama sizin için hiç bir masraftan kaçınmadım gördüğünüz gibi. Bu ve diğer yeşilli olandan nihale mi daha iyi olur tutacak mı sizce?

Bu da başka bir lüzumsuz dantel örneği oldu. Bu mumla da yakıştı sanki. Öyle heryere bir şey seren/örten bir tip hiç değilim ama ördük bir kere, bir yer bulucaz mecbur.

Bıdık yürümeye başladı Mart başında. Artık tutabilene aşk olsun. Düz duvara tırmanan cinsten bir şey oldu ne yapacağım bilmem. Dün gece evin içinde havası kaçan balon gibi daireler çizerek koşarken yanağını koltuğa çarptı mosmor oldu yanak.  Ama gördüğünüz üzere her zamanki gibi sabahları ortalığı karıştırmasına engel olamadı mor yanak.

Çocuklu kadının rejim neyine?

Önce yumurta ve peynirden bıkan bebeğe bunları yedirmenin bir yolunu bulmak için kafadan pankek tarifi uyurursun. Bir tanecik yumurtayı azıcık süt, sıvıyağ, bolca rendelenmiş peynir, az dereotu, bi tutam kabartma tozu ve iki kaşık unla karıştırır tavada hemencecik pişirirsin. Bu kadar azıcık malzemeden bile 3 tane pankek çıkar şaşarsın. Doğrayıp bebişin önüne koyduğunda suratında koca bir gülümsemeyle "Aaaaaaa" diyerek şaşar önce, sonra o pankeklerin bir tanesini portakal suyuyla birlikte hapur hupur mideye indirirken kendinle azıcık gurur bile duyabilirsin belki.

Dün akşam doğrayıp, yesinler diye çocukların önüne koyduğun tabakta kalmış bir kaç parça meyveye buzdolabını temizlerken bulduğun sağı solu yumuşamış elmaları, iki küçük içi geçmiş portakalı, buruşmuş bir ayvayı, birer tane iyice kararmış armut ile muzu da ekler, hepsini güzelce doğrar atarsın bir küçük tencereye... Üzerine bir kaç tatlı kaşığı toz şekerle biraz tarçın serper ateşte meyveleri azıcık pişirirsin. Yumuşadıklarında alırsın ocaktan, hemen öyle sıcak sıcak koyarsın kahvaltı sofrasına. Dün akşam burun kıvırdıkları meyveleri kahvaltıda öyle bir yalar yutarlar ki gülersin hallerine.

Herkesi okula ve işe uğurladıktan sonra, bebişin saçındaki pankekleri temizlemek için önce yıkar sonra da bir güzel uyutursun. Sonrası işte böyle, çocuklardan artan pankek ve pişmiş meyvelerle kalırsın başbaşa...

Ama malum vakit dar, bebiş uyanmadan bu zevki tatmak için ilk bulduğun tabağa atarsın hepsini, "Bu keyif benim mi beeeh" der ileride "cidden benimmiş lan" diyebilmek için çekersin rastgele bir fotoğrafını. Mecburen bloga da bunu koymak zorunda kalırsın. Herhalde böyle durumlar için şık, süslenmiş bir tabağı hazırda tutmak lazım. :P Acil durumlarda bile şık sunumlar için...

Uzun lafın kısası; Çocuk sahibi olmak tehlikeli iş vesselam. Kilo vermeye çalışmak boşuna...