Ne yaptık biz?

Halil Cibran'ın The Divine World isimli tablosu

Hiç istemesem de bazen haber saatinde televizyonun kanalını değiştirip korkarak bakıyorum parlak ekrana "Bugün neler olmuş ülkemde ve dünyada?" diye. Ya da elime bir gazete alıp okuduktan sonra içime çörekleniyor o sıkıntı. Yüreğim daralıyor. Boğazıma bir yumru gelip oturuyor. Arada çok güzel haberler de alıyorum dünyadan ama çoğunlukla hep aynı rezillik... Ne tarafa baksam Yaradan'ın kendinden bir parça üfleyerek yarattığı, Tanrı'nın yeryüzündeki halifesi olması gereken mahluğun ne kadar iğrenç, ne kadar rezil, ne kadar bencil olabileceğinin kanıtlarını görüyorum her yerde. "İnsanoğlu daha ne kadar alçalabilir?" diye düşünmekten alamıyorum kendimi. Korkuyorum, alçalmanın bir sınırı olmayabileceği fikri korkutuyor beni.

Memleketimde çeşit çeşit insanlar, hala saçma sapan konularla gündemi işgal ederken, gazetenin miniminnacık bir köşesinde, ufacık yazılarla, nano teknolojiyle üretilen mikroskobik robotların damar tıkanıklığı tedavisinde kullanılacağını söyleyen bir haber görüyorum.  İçim acıyor. Neden benim ülkem tüm bu lüzumsuz şeylerle vakit harcarken başka milletler uzayın derinliklerini keşfediyor, teknolojide bizim ancak bilim kurgu filmlerinde göreceğimiz projeler üzerinde çalışıyor? Alıp başımı gitmek istiyorum böyle zamanlarda, ama tüm sevdiklerim hala bu topraklarda yaşarken, nereye gitsem, nasıl yapsam bilemiyorum.

"Hata mı ettik bu dünyaya çocuk getirmekle?" diye sordum Özgür'e geçen akşam. Güldü bana, "O çocukları bu dünyaya hakikaten biz mi getirdik sence?" dedi. Üzerine Öykü'nün blogunda Halil Cibran'ın bu şiirini de okuyunca içim ferahladı biraz. Çocuklarımın böyle bir dünyaya gelmesinin bir sebebi varsa, dünyanın da daha güzel bir yer olması için hala umut vardır belki.