İnsana burada bile rahat yok!

Çocuklar zamanlama konusunda beni her zaman delirtmeyi başarıyorlar. Saatlerce yanlarında oturur, çay kahve içer, öylesine bir köşede takılırım, sanki dış kapının mandalıymışım gibi benimle kimse ilgilenmez, yüzüme bile bakmazlar, ama ne zaman tuvalete veya duşa girsem ille de bana sormaları gereken herşey o zaman akıllarına gelir. Her seferinde sinirden mosmor olsam da aklıma hep Selçuk Erdem'in bu karikatürü gelir, kendi kendime gülmeden de edemem.

Aslında çıldırmamak elde değil. Kaç defa söyledim, "Bana ne soracaksanız 5 dk bekleyin ben çıkayım, ondan sonra sorun, ben duşta veya tuvaletteyken beni avaz avaz bağırtmayın, apartmana rezil etmeyin" dedim ama dinleyen kim... İlle tüm hayati konular ben meşgulken tartışılacak. Hatta anne duştayken kavga etmek, koridorda top oynamak en güvenlisi. Niye? Çünkü, gelip kızma, bağırma, topu kesmekle tehdit etme ya da kavgayı ayırma ihtimalı yok o esnada. O yüzden anne banyoya mı girdi, haydi, ne kadar yaramazlık varsa yapalım, tüm gereksiz, alakasız şeyleri o banyodayken avaz avaz bağırarak soralım, orada bile kadına 2 dakika rahat yüzü göstermeyelim. Oh! Vur patlasın çal oynasın.

Kesin böyle bir anlaşma var aralarında, çünkü bu kadarı tesadüf olamaz. Ama işte çaktırmıyorlar, biliyorlar bi emin olsam hepsini mahvedicem.  Ama dur bakalım elbet benim de günüm gelecek. Elbet bir gün bunlar da büyüyüp ergen olacaklar. Kız arkadaşları olacak, elbet o kızlar günün birinde bu evi arayacak. İşte ben o zaman ne yapacağımı çok iyi biliyorum, ama işte; intikam soğuk yenen bir yemektir.