Üç eşya

Böyle güzel, güneşli bir günde içiniz açılsın, mutlu olun diye benim yazılarımı okumaya ihtiyacınız olmadığını biliyorum ama yine de elimde değil, size bugün en sevdiğim 3 eşyadan bahsedeceğim. 

Birincisi yastığım. İkea'da görür görmez vurulduğum ama almak için indirime girmesini beklediğim ve tüm bu süre boyunca gidip geldikçe uzaktan aşk yaşadığım yastığım... Çiçek desenlerini oldum olası çok severim. Dolayısıyla bu yastık, bu çiçeğe benzer rengarenk desenleriyle beni kalbimden vurdu. Özgür "Ne yapacaksın o yastığı? Bunca senedir onsuz yaşayıp gidiyorsun işte, ihtiyacın yok buna"  diyerek uzun süre direndi. Ama her İkea ziyaretimizde, beni bu yastığı sevip okşar hatta sarılırken görünce dayanamadı geçen yaz indirimde fiyatının 9,90'a  indiğini görünce bir tane almama razı oldu. Sonuçta ucuz zevklerim var, Özgür yatsın kalksın haline şükretsin bence.  Neyse, artık yastığımla ben mutlu mesut salonda yaşayıp gidiyoruz. Benden başka kimse bu yastığı benim kadar benimsemediği için adı "Annenin yastığı" kaldı. Aslında çok kullanışlı bir şey. İnce uzun olması dolayısıyla ister otururken belinize koyun, ister koltukta uyuklarken boynunuza koyun süper bir konfor sağlıyor. Üstelik te çiçekli! Yani bu yastığın bu kadar nesini sevmediler anlamış değilim ama hiç şikayetim yok, başkasıyla paylaşmak zorunda kalmıyorum yastığımı.

İkinci en sevdiğim şey kendi ördüğüm şal. Normalde motifi "üç boyutlu şal" diye geçiyor ama ben izin verirseniz adını "ömrümü yedi şalı" olarak değiştirmek istiyorum. Salaklık edip incecik tiftik iple örmekte inat ettiğim için 9 ayda zor bitirdim. Ama itiraf ediyorum başka hiçbir şeyi örerken bu kadar zevk almamıştım. Çok şal manyağı bir insan değilim. Bu şalı neden bu kadar sevdiğimi açıklamak çok zor. Doğru dürüst kullanmıyorum bile. Rengini seviyorum evet, hatta bundan artan iple kendime bir de atkı ördüm. Ama her gün çocukları okula götürüp getirirken taktığım halde o atkıyı bu şal kadar sevemedim. Demek ki rengi ya da ipi değil sebep. Belki çok hafif olması ama gerektiğinde sıcacık tutması olabilir onu bu kadar sevmemin nedeni. Yok kesin bir şey söylemek çok zor. Seviyorum sadece, bu benim için yeterli ama sizin gözünüzde manyak imajı çizdiysem affedin.

Üçüncü en sevdiğim eşyam ise bu fincan. Bu benim çocukluk fincanım. Sabah kahvaltılarında içinden süt içtiğim zamanlar sanki dün gibi. O zamanlar annemle babam Afyon'un Sandıklı ilçesinde memurdu. Sandıklı'daki o günlerden hatırladığım şeyler renkli fotoğraflar gibi hafızama kazınmışlar. Sokaklarda dolaşan hindiler, kazlar, traktör römorklarında yığılı eğri büğrü şeker pancarları, fıta denilen siyah-beyaz kareli kumaşa bürünmüş kadınlar, Pinokyo marka mavi bisikletim, bisikletimle tren raylarının üzerine uçtuğum tren istasyonu, bizim evin altını ambar olarak kullanan ev sahibinin biçerdöverinden boşalan buğdayların görüntüsü, kadınların taş üzerinde tokaçla döve döve yıkadıkları çamaşırlar, bebeğim Fatoş, Milliyet Çocuk dergilerim... Bu fincana her baktığımda gözümün önünden geçen bu anılar belki de bu fincanı bu kadar sevmeme sebep. Bunca zaman kırılmadan dayanmış olması çok büyük başarı bence. Şu anda kullanılmıyor. Mutfakta kimsenin ulaşamayacağı en üst rafta saklıyorum onu. Ara sıra onu elime alıyorum ve ona baktıkça tüm bu eski günleri hatırlattığı için eski bir dosta gülümser gibi ona gülümsüyorum.  O günlerden, çocukluğumdan bir parça hala benimle olduğu için mutlu oluyorum. Üzerinden sanki asırlar geçmiş gibi gelen çocukluğum o fincan benimle olduğu sürece hala yakın bana. 


Eeee, sizin var mı böyle maddi olarak aslında beş para etmeyen ama sizin gözünüzde paha biçilmez, çok kıymetli eşyalarınız?