Bir parça ben...

İnsanı ilk duyduğu anda etkileyen, kamyon gibi çarpan şarkılar vardır. En azından bana arada bir böyle olur. Bazen bir şarkıyı ilk defa dinlediğimde beni acaip etkiler, zaman içinde dinledikçe bağlanır, bir parçam haline getirir, severim onu. Sonra arada bir, böyle durup dururken aklıma düşüp, çok oldu bunu dinlemeyeli deyip eksikliğini hisseder, özellikle açıp dinlerim. Her seferinde ben zaman içinde büyüdükçe, olgunlaştıkça verdiği duygu farklılaşır ama o ilk verdiği etkiden bir şey kaybetmez. Bu işte benim için öyle bir şarkı.

Kitaro - Agreement (Videoyu açamayanlar buradan deneyebilir)

Bu şarkıyı ilk defa Özgür'e aşık olduğum yaz dinlemiştim. Sene 1993. Ben üniversite sınavına yeni girmişim, sadece İstanbul'dan tercih yaptığım için babam da İstanbul'a tayinini istemiş. Annem emekli olmuş. Kısaca 3 sene yatılı lise hayatından sonra en azından ben üniversiteyi okurken ailemin yanımda olabilmesi için gereken her adım atılmış. Ama bir öğreniyoruz ki babamın tayini Malatya'ya çıkmış!! Büyük bir hayal kırıklığı ve üzüntüyle mecburen eşyalarımızı toplayıp gidiyoruz Malatya'ya. Lojmana yerleşiyoruz. Hiç ummadığımız halde seviyoruz da orayı. Sonra sınav sonuçları açıklanıyor, bir bakıyorum İTÜ'yü kazanmışım. Üstümden koca bir yük kalkıyor, mutlu, hafiflemiş hissediyorum kendimi. Tesadüf bu ya, lojmanda benim kazandığım bölümde okuyan bir tane savcı çocuğu da var. Bana okulda yardımı dokunur diye tanıştırıyorlar bizi. Onun arkadaşları, kız arkadaşı, kardeşi derken kendimize arkadaş da ediniyoruz hemen. Günler umduğumuzdan çok daha güzel geçiyor. İstanbul beklerken Malatya'ya çıkan tayin bize bir sürü yeni dost kazandırıyor.

Ama benim aklım hep Özgür'de... Lise son sınıfın, son haftası başlayan aşkımız yarım kalmış. Aramıza yaklaşık 1500km lik bir uzaklık girmiş. Okul için İstanbul'a geri döndüğümde kaldığımız yerden devam edebilecek miyiz, yoksa hayatlarımız bambaşka yönlerde mi devam edecek? Endişe içindeyiz... İşte o günlerden birinde Malatya'daki yeni arkadaşlarımdan birinin evinde dinliyoruz bu şarkıyı. Duyduğum anda içime işliyor. Bir şeyleri kırıyor döküyor içimde, sarsıyor beni. Bu şarkıyı dinlemeden önceki ben ve dinledikten sonraki ben tuhaf bir şekilde farklıyız artık birbirimizden. Bu işte böylesine özel bir şarkı benim için. Bugün aradan neredeyse 20 sene geçmişken bu şarkıyı dinlemek bambaşka bir tad, tarifi imkansız duygular veriyor bana. Bugün sabahın köründe çocukları okula gönderdikten sonra açmış yine bu şarkıyı dinlerken aklıma geldi epeydir bloga şarkı koymadığım, o yüzden sizinle de paylaşayım dedim. Gününüz güzel geçsin.