Son durum

Bu pazartesi sabahı genzimde müthiş bir yanma ile uyanarak haftaya pek iyi bir başlangıç yapamadım. Ama sonradan neredeyse damarlarımda kan yerine ıhlamur dolaşacak kadar çok ballı ve limonlu ıhlamur, zencefil vs içtikten ve bol tuzlu suyla neredeyse kendimi salamuraya bastıktan sonra epeyce toparladım kendimi, daha iyi hissediyorum düne göre. Antibiyotiklik olmadan paçayı kurtardım sanırım. Şimdilik sadece nezleyim. Ben kendimi biliyorum eğer zamanında müdahale etmesem bu geniz yanması arttıkça artıyor ve öyle bir an geliyor ki acı dayanılmaz boyuta ulaşıyor, sesim değişiyor şu ergenlik çağındaki delikanlılar gibi cırlak garip bir ses çıkarıyorum konuşurken, öksürük tıksırık derken sonrası malum, bir kutu antibiyotik gelip benim batırdığım yerleri anca paklıyor.

Demek ki neymiş, "Hamileyim, hormonlar yüzünden neredeyse bi tarafımdan ateş çıkacak" diye kış günü ortalıkta tişörtle gezmemek lazımmış. Neyse toparladım ya durumu, buna da şükür. Aslında genel olarak moralim gayet iyi, bebek alışverişinde 10 günde epey bir yol katettik. Puset ve yatak olayı halledildi. Kıyafet konusunda da sanırım ilk 3 ay yetecek kadar giysi almayı başardım. Geriye sadece çok zaruri olmayan, ıvır zıvır şeyler kaldı. Onlar da doğuma kadar bir şekilde halledilir artık.

Bu arada evin hali içler acısı vaziyette. Alışverişi erken bitirmeye çalışmakla iyi yapmışım sanırım, ilk defa bu üçüncü gebelikte çatı ağrısı denilen şeyi yaşıyorum ki Aman Allah! Zaman zaman oturup kalkmak, çömelmek,  eğilip yerden bir şey almak veya ayakta fazla kalmak işkence haline geliyor. Epey bir ağrım oluyor bazen, sanırım "çap" konusunda kırdığım rekordan kaynaklanan bir durum bu. Ya da "35'inde yeniden doğurmaya kalkanın hali bu olur işte" mi demeli bilmem. Uzun lafın kısası gün içinde ancak marketten hızlıca bir alışveriş yapıp, çocukları okuldan alarak pratik bir akşam yemeği yapacak kadar enerjim oluyor. Temizlik, ütü, toz alma falan hak getire... Erkenden doğuracak olursam, çocuklara göz-kulak olmaya gelirse annem evi bu halde bulacak diye ödüm kopuyo resmen. Akşamları erkenden uykudan gözlerim kapanacak hale geliyor, kendimi güç bela yatağa attığımda da bir türlü uyuyamıyorum çünkü hiç bir şekilde rahat edemiyorum. Niyeyse rahat bir uyku pozisyonu bulmak saatler alıyor ve gece boyunca da o kadar sık uyanıyorum ki bazen yeniden uyumaya çalışmaktan yoruluyorum.

Bu aralar en sinir olduğum şeyse ben ne zaman hamile kalsam Özgür'ün sıkı bir rejim ve zayıflama dönemine girmesi. Ben şişip kendimi zor gezdirir hale geldikçe Özgür zayıflıyor da zayıflıyor. Deli midir nedir... Ramazan'dan beri sinir stres yüzünde yiyip duran adam son zamanlarda sıkı bir rejime girdi, yine kilo vermeye başladı. Göbeği falan gitti, pantolonları üzerinde çuval gibi durmaya başladı. Ben Ömer'e hamileyken de böyle yapmıştı. Son iki ayda ben devasa göbeğimi zor gezdirirken O tam 8 kilo vermişti. Ben 86 kiloyla neredeyse yuvarlanarak doğuma giderken adam yanımda incecik, dal gibi gezip duruyordu. Niyeyse ne zaman ben hamile kalsam böyle zayıflama triplerine giriyor, üstüme alınmalı mıyım bilmiyorum ama vallahi elimde kalacak bir gün.

Aslında bu yazıya başlarken amacım böyle hamilelik konusunda mızıldanarak içinizi baymak değildi, ister istemez bu şekle dönüştü. Kusura bakmayın ve siz yazdıklarıma aldırmayın. Aslında her şey yolunda, Allah'a çok şükür bebiş sağlıklı, gelişimi normal. Ben de ufak tefek sıkıntılarla durumu idare ediyorum ki o da bu aylarda gayet normal. Evdeki herkes ufaktan  bebek heyecanına kaptırdı kendini. Çocuklar bebek doğunca hayatın nasıl değişeceğini bilmiyorlar o yüzden arada sırada epey garip hatta komik sorular sorarak olacaklara hazırlanmaya çalışıyorlar. Gülmekten başka bir şey gelmiyor elimden. Böyle bir şeye onları nasıl hazırlayacağımı ben de pek kestiremiyorum açıkçası. Olabildiğince objektif olmaya çalışıyorum. Elimden geldiğince bebekli hayatın güzel yanları kadar onlara zor ve katlanılmaz gelecek yanlarını da bulup anlatmaya çalışıyorum. Ömer doğduğunda Uğur zaten bebekti o yüzden hayatımızda çok şey değişmemişti. Ya da Uğur o kadar küçük olunca duruma adapte olması kolay oldu belki de. O yüzden bazı şeyleri şimdiden kestirmek zor ve olayı akışına bırakmaktan başka yapacak bir şey yok sanırım

Herşey aslında normal akışında seyrediyor sizin anlayacağınız. Sadece ben bu aralar alış-veriş yaptıkça fark ediyorum da; küçücük bir bebeğin ne kadar çok eşyası oluyormuş yahu! Bebekli hayatı unutmuşum resmen. Daha kendi gelmedi ama ev şimdiden bebeğin eşyalarıyla çıfıt çarşısına döndü. İleriki aylarda durum ne olacak, göreceğiz bakalım.