Taşınma (Bölüm 8, Çekim 1)

Şubat'ta bebişin doğumuyla başlayan, ardından iş konusundaki gelişmelerle oldukça sarsılan ve bulanıklaşan hayatımız artık durulmaya başladı. Son iki ayda Özge dışında da pek çok değişiklik olmuştu hayatımızda. İşle ilgili bazı çok güzel gelişmeler oldu, bu gelişmeler neticesinde bir miktar sevinç ve ferahlık duygusuyla birlikte bazı hayal kırıklıkları ve üzüntüler de yaşandı. Sonuçta hayat bizi pek çok konuda yeni ve radikal denebilecek kararlar almak mecburiyetinde bıraktı.

Sizin anlayacağınız geçtiğimiz iki ay Özge'nin aileye katılmasının verdiği mutluluğun perde arkasında aslında epey sancılı bir dönem yaşadık. Ne içimden yazmak geldi ne de bir şeyler üretmek veya okumak. Sonuçta bazı şeyler karara bağlandı, bazı şeyler halen tartışılıyor, bazı hususlarsa hala belirsiz... Ama neticede üzerine hayatımızı kurduğumuz, tüm o yerinden oynamış taşlar yavaş yavaş yeni yerlerini buluyorlar.  

Yaşayacağımız yeni evin seçimi, alınacak her bir farklı karara bağlı olasılıklar silsilesine göre farklılık gösteriyordu. En çok ta işte bu insanı yıpratıyor. Her şey net olsa insan kendi yolunu daha rahat çizebilecek, daha kesin kararlar alıp hemen uygulamaya koyabilecek ama bazı konular hep başka insanlara ve başka olaylara bağlı olunca yaşanan o belirsizlik duygusu insanı bazen çıldırtacak noktaya gelip dayanıyor.

Neyse, sonunda hayatımızda bazı hususlar netleşti ve biz taşınacağımız yeni evin yeri konusunda bir karar verebildik. Hem okula yakın, hem kirası uygun, hem de gönlümüze göre ev bulamadık. O yüzden okula yakınlık kriterinden taviz vermek zorunda kaldık ama sonuçta hepimizin çok içine sinen bir evde karar kıldık. Evi gezerken çocuklar pek sessizdi. Bir ara emlakçı yanımızdan uzaklaşınca çaktırmadan sorduk, "Eee çocuklar beğendiniz mi bu evi?" diye ikisi de heyecanla "Evet çok beğendik ama belli etmemeye çalışıyoruz" dediler. Alemler doğrusu, daha önce bir kaç defa ev gezerken konusu olmuştu, bir evi beğenirseniz çok belli etmeyin, emlakçıyla pazarlık şansımız kalmıyor sonra demiştik, unutmamışlar... Kirada pazarlık yapabilelim diye evi beğenmiş gibi görünmemeye çalışıyorlarmış. :D

Uzun lafın kısası artık yeni evimizi tuttuk, okula ve şimdi oturduğumuz eve biraz uzak, yine kocaman bir binada (hiç sevmiyorum böyle yüksek binaları) ama en azından bu seferki kullanılabilir bir balkonu da olan, küçük, şirin bir bahçe katı. Merkeze de çok yakın, yürüyüş mesafesinde her şey. O açıdan içime çok sindi, bu sitedeki saçmalıklardan, takıntılı komşulardan ve şu salak, işe yaramaz "Fransız Balkonu"mdan kurtulacağım için çok mutluyum. Allah huzurla oturmayı nasip eder inşallah, bu ay sonunda taşınacağız. Dolayısıyla yeniden eşya toplama çılgınlığına başlayacağım ben. Bir süre beni göremezseniz merak etmeyin, 2 oğlan ve bir bebeyle ev topluyor olacağım.

Evet kısmetse, 14 yıllık evlilik hayatımın 8. taşınmasını gerçekleştireceğim, memur olsak daha fazla gezemezdik herhalde. Diğer bir yandan taşınma her ne kadar stres dolu ve eziyeti bol bir iş olsa da verdiği ferahlık ve yenilenme duygusunu seviyorum ben. Taşınma bahanesiyle ev elden geçiyor, fazlalıklar ya veriliyor ya atılıyor, dip bucak her şey elden geçiyor. Eve yığdığımız gereksiz bir sürü şeyden kurtulmaya bahane yaratıyor, dolayısıyla  her taşınmada insan sanki biraz daha hafifliyor. O yüzden yeni bir evde uyandığım ilk sabahı hep sevmişimdir. "Tedbil-i mekanda ferahlık vardır" diye boşuna dememiş atalarımız.