Dokuz ayın çarşambası

Nereden başlasam, nasıl anlatsam bilmem. Geçen hafta öyle yoğundu ki. Malum, ev arama telaşı, Özgür'ün üzerime yıktığı işyerinin ön muhasebe işlemleri, büyük oğlanın doğum günü hazırlıkları derken bir de babamın sinüzit tedavisi için gittiği doktordan anevrizmaya sahip olduğunu öğrenerek dönmesi haftanın şoku oldu bizim için. 

Uzun bir süredir öksürüyordu. Yaklaşık 1-1,5 ay önce zorla bir randevu alıp götürdüm doktora. Kutularca antibiyotik içip defalarca kan testi yaptırdıktan sonra artık sinüzitten eser kalmadığına dair son röntgen filmini de görüp, kanındaki düşmeyen CRP değeri yüzünden babamı komple check-up tan geçiren doktor, en sonunda safra kesesinde nurtopu gibi bir taşı ve de böbreğe giden damarlardan birinde de irice bir anevrizması (baloncuk) olduğunu buldu. En başta babam olmak üzere hepimiz büyük şok yaşadık çünkü hiç böyle bir sonuç beklemiyorduk ama detaylı tetkiklerden ve son MR dan sonra müdahale edilebilecek, uygun bir yerde olduğunu öğrenip rahatladık. Şimdi hayırlısıyla gerekli tetkikler yapıldıktan sonra mümkün olan en yakın ve de uygun zamanda babama stent takılmasını bekliyoruz.

Ev olayında büyük aşama kaydettik. Bugün itibarıyle evi tuttuk. Haziran başında taşınacağız kısmetse. Özgür'le epey didiştikten sonra nispeten merkeze yakın bir yerde bir ev tutturmayı başardım. Bana kalsa yeşillikler içinde geniş bir balkonu olan okula nispeten uzak bir evi istiyordum ama son anda Özgür'ün çalımıyla bu yeni bitmiş binanın 8. katını tuttuk. "Koydun kafana, illa beni kapatıcan yaz günü apartmana" dediğimdeyse "Evet, kapatıcam, benim kapatmam olacaksın" diyerek aklı sıra espri yaptı bana. Sonuç olarak yeni ev tutuldu, mevcut ev sahibi haberdar edildi, okul olayı da halledildi sayılır. Haziran'da okullar kapanana kadar çocukları annemde bırakmayı düşünüyorum. Onlar oradan okula gidip gelirlerken ben de yeni evi yerleştirebilirim. 

Bunun dışında hem cumartesi hem de pazar Uğur'un doğum gününü kutladık. Cumartesi kuzenleriyle, Pazar da anneanne, dede, dayı ve de dayının nişanlısı ile birlikte. Adam resmen 10 yaşına bastı. Sanki dün gibi ilk kucağıma aldığım gün oysa. Zamanın ne kadar hızlı akıp gittiğinin kafamıza dank etmesi için var bu doğum günleri sanırım. Doğum gününde büyük kuzeniyle çekilmiş fotoğraflarına baktık Özgür'le, sanki iki çocuk değiller de iki genç olmuşlar artık. Biraz içimiz burkuldu doğal olarak ama atlattık işte. 

Şimdi ufaktan taşınma için eşya toplamaya başlamam lazım. Önümüzdeki hafta da küçük oğlanın bilim şenliği varmış. Özgür desen dün gece bir güzel azarladı beni. Neymiş efendim kendisinin 4 ay uğraşıp oturttuğu düzeni ben 10 günde bozmuşum. Tüm yaptıkları boşa gidecekmiş. Ne kasanın kaydını doğru düzgün tutuyormuşum ne de carileri. Hep bir gerilim, hep bir stres, bu taşınma olayı sonlanana kadar hep diken üstünde olacağım sanırım. İdare ediverin lütfen.