Neler oldu...

İtiraf ediyorum son bir aydır sizlerden gizli saklı, bir heyecan vardı yüreğimde. Kasım sonlarında bir sabah o test çubuğunda iki çizgiyi görünce başlamıştı. 1 ay öyle mutlu olduk öyle sevindik ki ailece... Özgür'e dinletemedim "Acele etmeyelim. Ne olur ne olmaz, şimdilik bizde saklı kalsın" dedim ama herkese söylemeden duramadı. Önce çocuklara söyledik, Uğur ilk öğrendiğinde sevinçten ağladı, boncuk boncuk gözyaşı döktü yeni kardeş gelecek diye. Sonra annelere... Oradan yayıldı haber, kısa sürede tüm aile en yaşlısından en küçüğüne öğrenip mutlu oldu bizim adımıza. Ama bir ay sürdü bu mutluluğumuz...

Pazar günü kanamam başlayınca apar topar acile gittik. Yolda bir de trafik kazası yaptık. Her iki araçta da pek hasar yoktu ama diğer arabadakiler tutturdular "illa polis gelsin" diye. Hastaneye gidiyoruz dedik dinletemedik. İçlerinden en yaşlı, en görmüş geçirmiş kadın da "Hiç hastaneye gider gibi bi haliniz yok" deyince Özgür'ü kaza yerinde bırakıp mecburen hastaneye tek başıma gittim. Acildeki doktorla tek başıma görüştüm. Kaza yüzünden, kaza yaptığımız insanların anlayışsızlığı yüzünden zaten sinirlerim boşalmış, elim ayağım sinirden titrer vaziyette konuştum adamla. Nasıl gördüyse artık halimi "Gel öbür cihazla bakalım kalp atışına, hem sesini duyarsın, belki moralin düzelir" dedi. Gittik öbür odaya, bir süre monitöre baktık, baktık, baktık...  Ne kadar zaman geçti bilmiyorum ama sonunda doktorun söyleyemediğini ben söyledim, "Kalp atışı yok, değil mi?" diye... Nasıl söyleyeceğini düşünüyordu belli ki. Meğerse 7. haftada gelişimi durmuş. Sonrası malum, dün o yüzden hastanedeydim.

Sonuçta iyiyim ben, merak etmeyin. Moralim de gayet yerinde. Ne yapalım, kısmet böyleymiş, her şey Allah'tan. Ben esas, üzdüğümüz diğer insanlara üzülüyorum. Uğur öğrenince ağladı yine. Ömer başta anlayamamış ne olduğunu. Biraz gitti geldi dolandı çevremde, onca süre boyunca düşündü herhalde, sonra dayanamadı sordu "Yani bebek gelmeyecek mi şimdi anne?" diye. Ooof of!  İki gündür arayıp soran, teselli eden insanlara karşı çok mahçubum. Keşke acele etmeseydik... Keşke herkese söylemeseydik...