Uzun lafı kısası

Hafta sonu büyük oğlanın doğum gününü kutlayacağız. 10 yaşını bitiriyor. Hala inanamıyorum. Kendi onuncu yaş günümü hatırlıyorum da iki haneli yaşlara geçtim diye kendimi pek büyümüş sanmıştım. Şimdiyse oğlum 10 yaşında. Zaman amma hızlı akıp gidiyor. Geçen gün bebeklik videolarını izledik, hangi arada geçti gitti 10 yıl anlayamıyorum.

Böyle zamanlarda aynaya bakıyorum. Geçen zamanın yüzümdeki, bedenimdeki izlerini bulmaya çalışıyorum. Zamanın bir insanın yüzüne kattığı olgunluk çok değişik, bir açıdan büyüleyici geliyor bana. Kendimde çok farkına varamıyorum ama bazı arkadaşlarım var ki aradaki değişim çok çarpıcı oluyor. Mesela anneliğin ayrı bir güzellik ve zarafet kattığı, eskisine oranla çok daha alımlı olan o kadar çok çocukluk arkadaşım var ki..  İnsanın kendine böyle dışarıdan bakamaması büyük şanssızlık bence. Eski fotoğraflarımı görünce bazen çocuklar "ne kadar da gençmişsin anne" diyorlar. Şu anda çok yaşlı olduğumu kastetmiyorlar biliyorum ama yine de takılıyorum onlara. "Hmmm, demek artık çok yaşlıyım" diyorum hemen üzülüp alındım sanıp koşup sarılıyorlar. Ben bile eski fotoğraflarımı görünce  "çocukmuşum" diyorum da çocukların öyle tepki vermeleri çok doğal. Çocukmuşum büyümüşüm ve de epey kilo almışım. Ama işte kendim hakkında yapabildiğim tek yorum bu. Kötü yani, hala bir alımlı olma durumu, bir karizma yok. Peeeh! Bu yaştan sonra da olur mu bilmem. :P

Bu hafta sonu doğum günü kutlamaları bizim evde olacak. Uğur ve büyük kuzeninin yaş günü arasında sadece bir gün var o yüzden ikisininkini de aynı gün, bizde kutlayacağız. Temalı bir parti falan yapacak değilim. Piknik gibi düşünmüştük ama sonra vazgeçtik. Evde kutlayacağız. Biri 11 biri 10 yaşını bitiriyorlar. Kazık kadar oldular yani :) O yüzden tek düşünebildiğim yiyecekleri vaktinde yetiştirebilmek ve evi o zamana kadar çiçek gibi yapıp, o şekilde muhafaza edebilmek.

Bu arada acaip te hırs yaptım. Gecen sene verdiğim tüm kiloları geri almış bir insan olarak kendimi rejime vurdum. Senelerdir, giydiğim hiç bir şey yakışmıyor diye üstüme başıma bir şey almaz oldum. Hep kilo verince alırım diye kendimi kandırmaktan bıktım. Kendi kendime eziyet ediyorum resmen.  Son bir kaç gündür çok sıkı diyet yapıyorum.  Bu yaz bitmeden ve ben 35 yaşımı bitirmeden önce 13 kilo vereceğim. Aha da buraya yazıyorum blogcum ki kaçış noktam kalmasın. Başka yolu yok,  bu artık gurur meselesi oldu çünkü.

Şimdi hafta sonu doğum günü var ve de ben rejimdeyim yani işin özü bu. Tüm bu yazının ana fikri bu sizin anlayacağınız. Ne olacak şimdi? Onca şeyi yapıp ta nasıl yemeyeceğim ben şimdi? Yazık değil mi bana?

Not: Doğum gününden sonra başla rejime diye yorum yazmayın sakın. O ertelemelerin ardı arkası gelmiyor sonra.
Not2: Fotoğraf ne alaka diyenlere; rejimdeyiz dedik herhalde! Ne yaptığımı biliyor muyum ben? En yakında güzel görünen bi tek bu sepet vardı ben de onun resmini çektim. Salatayla  kafam o kadar çalışıyor idare edin. Bünye az yemeye alışınca size yanar döner bir şeyler yaparım.