Ömer kesinlikle planlanmış bir çocuk değildi. Daha ilk bebekle başa çıkmayı becerememişken ikincinin gelmesi fikri bile bana çok uzaktı ama garip bir şekilde hamile olduğumu öğrenir öğrenmez "Bunu doğuracağım, çok ama çok zor olacak ama yapacağım. Bunu veren Allah kolaylığını da verir elbet." dedim. İnsan bir tane doğurmuş ve o sevgiyi, mutluluğu yaşamışken o çocuğun da eskiden karnındaki kadar ufak olduğunu, gün gelip böyle sevgi ve hayranlık dolu gözlerle kendine bakacağını bilirken kürtaj olmayı düşünemiyor bile. En azından ben yapamadım.
Ömer zaten hep sevdiğimiz bir isimdi. Anlamının da "hayat, canlılık" olduğunu öğrenince daha fazla düşünmedik. Bu şekilde hayatımıza giren bir bebeğe daha uygun bir isim de bulamazdık zaten.
Depresyonun en dibine vurduktan, deliliğin kıyısına kadar gidip döndükten sonra şimdi diyebiliyorum ki evet gerçekten çok ama çok zor oldu 18 ay arayla iki çocuk yapmak. Tahmin ettiğimden kat be kat zordu. Ama pişman değilim. Ne kadar aksi ve inat bir çocuk olsa da, zaman zaman beni çileden çıkarsa da, sinirden zıvanadan çıktığımda "bunun yerine ikiz çocuk büyütürdüm, ikisi ancak bu kadar yorardı beni" desem de iyi ki doğurmuşum Ömer'i de. Allah'a çok şükür ...
Şimdi biliyorum ki üçüncü de gelir gelmez en az diğerleri kadar çok sevilecek. Garip bir şekilde insanın kalbi ilk andan itibaren yeni gelene öncekilerin sevgisinden hiç eksiltmeden yer açmayı biliyor. O yüzden içim rahat. "Yeni geleni de bu kadar sevebilecek miyim" gibi saçma endişelerim yok artık. Sağlıklı olması dışında öyle çok büyük bir endişem de yok açıkçası. İki çocuktan sonra tecrübeli sayılırım. Bebek bakımı konusunda tereddütlerim de yok artık. Daha çok gündelik hayata yeniden nasıl uyum sağlayacağıma dair ufak endişeler taşıyorum. Mesela ; Allah izin verir de üçüncüyü de hayırlısıyla, sağlıklı bir şekilde dünyaya getirebilirsem, bebekle nasıl olacak hayat? Basit gündelik işler tahminimden daha zor mu olacak? Çocukları okula hazırlayabilecek miyim? Zamanında okula yetiştirebilecek miyim veya okul çıkışı bebekle birlikte onları nasıl okuldan alacağım? Uğur bu sene 5. sınıf olduğu için haftanın 3 günü saat 4'te çıkıyor. Minik bir bebekle önce Ömer'i 2:30 da okuldan alıp sonra 4'te Uğur'u almaya nasıl gideceğim? Hadi Ömer'i kendi çocuklarıyla birlikte eltim okuldan alsa, bir tek saat 4'te Uğur'u almaya gitmem gerekir. Yemek saatlerinde çocukları doğru dürüst doyurabilecek miyim? Vaktinde her işi yetiştirebilecek miyim? Her şeye yetecek enerjim olacak mı?
Bir yardımcı tutma fikri bana bu aşamada çok uzak, birincisi doğru dürüst bir insan bulana kadar harcayacağım zamanı ve enerjiyi kendimi organize etmeye harcarsam daha verimli olurmuş gibi geliyor. İkincisi ve en önemlisi; tam istediğim gibi birini bulamayacağıma inandığımdan evde tamamen yabancı birinin varlığını istemiyorum. Bir de onun için endişelenmek, gerilmek istemiyorum çünkü. Dolayısıyla kulağa delice gelse de her şeyin üstesinden kendim gelmeyi planlıyorum. :P
Bir de taşınma mevzusu var. Seneye bu evde oturmayacağımız, daha doğrusu oturmak istemediğimiz kesin. Bu durumda 3 aylık bebekle evi nasıl toplayıp taşınacağım? Doktor önceden 2 defa sezeryan olduğum için üstünden çok zaman geçtiği ve ben denemek istediğim halde normal doğuma pek yanaşmıyor ve çok büyük bir ihtimalle yine sezeryan yapacak. Bu durumda 3 ayda taşınacak kadar kendimi toparlamış olabilecek miyim? Haziran'da mevcut evin kontratı dolacağına göre en geç Mayıs sonunda yeni ev bulma ve taşınma işlemlerini halletmek gerekecek ki bu da okul kapanmadan taşınmamız anlamına geliyor işte beni en çok geren konu da bu.
Bu aralar en çok düşündüğüm şeyler işte bunlar. Biliyorum zamanı gelince her şey akan su gibi yolunu bulacak ama elimde değil sanki şimdiden planlarsam yeniden bebekli hayata uyum sürecini daha kolay atlatabilirmişim gibi geliyor. Sizce evham mı yapıyorum? Yoksa siz de benim gibi planlı olmaktan bir zarar gelmez diye mi düşünüyorsunuz?
Plan yapmak iyidir, hayırlısıyla taşınırsın inşallah ve sağlıkla kucağına alırsın bebişini, kolay gelsin:)
YanıtlaSilHerşey çok güzel olacak Selencim.
YanıtlaSilZor olacagina eminim ama annelerimiz de yapmis bir sekilde. Tek tavsiyem herseyim mukemmel olmasini beklememen. Plan yaparken de isini ratiklestiren seyleri dusunmen. Hamileliginin son aylarinda, dogum sonrasi zamanlar icin yemek stoklayabilirsin buzluga. Haftada veya 15 gunde bir temizlik icin bir yardimci alabilirsin. Bebegin ilk yili kolay geciyor zaten. Evde de oldugun icin herseyi halledebilecegine eminim bir sekilde. Oglanlar da cok yardimci olacaklar sana. Kisacasi gozunu korkutma.
YanıtlaSilBu arada kizin olacakmis gibi geliyor bana. Bakalim... :)
Evham:))
YanıtlaSildurumunu anlıyorum ama insanoğlu koşullara en kolay uyum sağlayabilen bir yapıya sahip. o yüzden fazla yorma kendini. rahat ol.
YanıtlaSilFadiş, di mi? :) Plansız olmazzz.. Çok sağolasın, inşallah herşey dediğin gibi olur.
YanıtlaSilHandan, inşallah canım inşallah...
Pınar, oğlanların yardımcı olacağı konusunda haklı olabilirsin gerçekten. Uğur çok hevesli ve de küçük çocuklarla arası çok iyi ondan epey ümitliyim ne yalan söyleyeyim. Bunun dışında işte bu kadar düşünmemin sebebi hep dediğin gibi ufak pratik yollar bulabilme amacı. Bu arada bana da kızmış gibi geliyor ama dur bakalım, geçen gittiğimizde "kıza benziyor ama kesin bir şey diyemeyeceğim" demişti doktor. 2 hafta sonra belki belli olur iyice :)
YanıtlaSilSeçilcim, beni gözünde fazla büyütüyorsun sanki bunlara evham dediğine göre :)
Adsız, haklısın belki de tüm bu planlara hiç gerek kalmayacak. Eninde sonunda öyle ya da böyle geçip gidecek o korktuğum günler. Yeter ki Allah sağlık versin di mi?
Belkide sen kendini kücümsüyor olabilirmisin ve elbette dogacak bebeginin tüm planlari altüst edebilecek güce sahip bir kuzucuk olacagini:))anlasilan o ki sen plan yapmalisin ama lütfen plan yaparken minik tatli kuzuya endise baloncuklari gönderme :)zaten senin tatli bebegin de tüm iyilestiriciligle gelecek dünyaya ve onun sihirli gülümsemesi sana herseyi unutturacak bir süre kendi disinda.yinede hazirlikli ve planli olmak isleri kolaylastirabilir öyle olmayi seviyorsan mesela ben bodoslama takilan biriyim hic öyle plana falan gelemem cünkü uygulayamadigim her plan beni strese sokar.
YanıtlaSilben hamilenin relax olanini severim diyerek bagliyayim bari konuyu:))
sevgiler kocaman...
zamana bırak bence yaşayıp görelim en iyisi, tecrübe yanımıza kar zaten, bir şekilde altından kalkarız ;)
YanıtlaSilPlanlamak iyidir selencim.. Evhami icinden atmani saglar..;)) nasil bagladim olayi ama;)))
YanıtlaSilSeçilcim, şimdi düşününce aslında sana hak veriyorum, ben sanırım unutmuşum bebekli bir insanın planlı olamayacağını. Ben en iyisi oğlanların düzeniyle ilgili olarak hayatı pratikleştirebilecek şeyleri düşünüp diğer planları bir kenara bırakayım. Bebiş doğunca da bir yolunu bulacağız artık :)
YanıtlaSilBahar, doğru diyorsun en mantıklısı o sanırım. Zamanın akışına bırakıp doğaçlama yaşamak, zaten insan zor durumda kalınca çözüm bulmada daha bir yaratıcı oluyor :)
Nar Çiçeğim, basit şeyleri planlıyorum ufak ufak, ama daha çok büyüklerle ilgili olanları... Bebekle ilgili henüz hiç bir planım yok, Allah büyük ... :P
okuldan alma konusu işleri çok zorluyor selen. ben geçen sene o karda kışta yaptım ama bu sene mesela çok zorlanıyorum. 2 yaş beni mahvetti yine. her şey çok zor geliyor. bu zamana kadar yardımcısız geldim ama daha fazla dayanamıyorum. aynı endişelerle evde insan istemiyordum ama artık çarklar dönmez oldu, düzen ve planlama yetmiyor bana. yarım günlüğüne birini bul bence. bebekle her gün aynı saatte evden çıkıp okula gitmek çok zor oluyor. uyuyorlar, yemek saati vs. her şeyi aynı gün aynı saatte yapmak insanüstü bir çaba gerektiriyor. bana yardımcı bul dediklerinde rahatsız olurdum ama şu anda durumum bu.
YanıtlaSil