Mutlu son

Önceki yazıda bahsettiğim üzere geçen Cumartesi sabahı planlanan saatte aldılar beni ameliyathaneye. Ameliyathanede beni hazırlarlarken duvarda asılı saate en son baktığımda saat 08:15'ti. Sonra bir karanlık.. Kendime geldiğimde sedyede zangır zangır titriyor ve titredikçe ameliyat yerindeki acı yüzünden kıvranıyordum. Konuşacak durumda değildim henüz. Yanımda iki kişi konuşuyordu, birisi hemşireye saati sordu, hemşire  "saat 11:15" deyince kendi kendime "Oha 3 saat geçmiş!" dedim. Titremeler arasında bir yandan kendime gelmeye çalışıyor bir yandan neden sezeryan ameliyatının 3 saat sürdüğünü anlamaya çalışıyordum. Bilincim biraz açıldığında doktorumu gördüm ayakucumda başka bir doktorla konuşuyordu. "Muhtelif yerlerde sürekli kanamalar devam etti, mesaneye de dikiş atıldı, birlikte takip edeceğiz artık" gibi sözler duydum. Sonra "2 ünite kan verilsin" dendi. Ben o arada "3 saat boyunca Özgür deliye dönmüştür" diye düşünüyordum. Baktım kan getirip vermeye başladılar. Bir yandan hem kan sahibinden Allah razı olsun derken bir yandan da bu kanla bir şeyler bulaşmaz inşallah diye geçirdim içimden. Sonra bir hemşire geldi elinde Özgür'ün cep telefonu "bakın eşiniz gönderdi, bebekler.." dedi. Fotoğrafta bir kuvözde 2 tane bebek yatıyordu ben "bebekler mi????" diye yeni bir şoka girdim.

Sonuçta saat 12'yi biraz geçe beni çıkardılar ameliyathaneden ve odaya aldılar. En sonunda anlaşıldı ki önceki sezeryanlardan sonra mesanemde, rahimde ve karın duvarında yapışıklıklar oluşmuş. Ameliyatta o yüzden gerekenden fazla kanamam olmuş ve kan nakli gerekmiş. Sezeryan o yüzden 45dk yerine 3 saat sürmüş. Ben girdikten yarım saat sonra bebek gelmiş odaya ama ben bir türlü ameliyattan çıkmayınca en başta Özgür olmak üzere herkes deliye dönmüş. Zaten ameliyathane kapısında adam dokuz doğuruyormuş bir de dışarı çıkan asistanın elindeki kan istek kartında benim adımı görünce iyice çıldırmış. Ben ameliyattan çıkana kadar kimseden bilgi de alamamışlar.

Uzun lafın kısası, epey olaylı geçen bir ameliyatla dünya tatlısı kızımı aldım kucağıma. Doğum da hamilelik te zor oldu bu sefer ama sağlıkla sona erdi Allah'a bin defa şükürler olsun. Ben iyiyim, kendimi toparlıyorum yavaş yavaş. Kızım zaten dünya tatlısı maşallah. Annemin dediğine göre aynı benmişim.

Şükrediyorum her an... Elimden daha iyisi gelmiyor. İnsanoğlu aslında o kadar aciz ki ve biz çoğu zaman farkında bile değiliz ama öyle çok şükredecek şeyimiz var ki...

Özge Zeynep annesinin kucağında

3 çocuklu evden yeni haberler, komik anekdotlar ve de onca stresten sonra rahatlayınca kendini stand-up komediye vuran Özgür'ün dikişlerimi patlatma pahasına yaptığı "mikemmel" espriler ilk fırsatta gelecek. Bizi izlemeye devam edin anacım.


Not: Fotoğraftaki diğer bebek sadece kızımla aynı kuvözü paylaşan başka bir yeni doğan bebekmiş. İkinci bir bebek yok yani, sadece hemşirenin işgüzarlığı :P