Ağır Çekim

Artık hayatı ağır çekimde yaşıyorum blogcum. Ağırlaştım iyice. Yürüyüşüm, oturup kalkışım, nefes alışım bile değişti. Ağır vasıta gibiyim. Hareketlerim öyle yavaş ki koltuktan kalkıp kapıyı açmam neredeyse 5 dakika sürüyor. Hani hamilelere "Allah kurtarsın" derler ya, işte cidden o aşamaya gelmiş bulunuyorum artık. Yatakta sağdan sola dönmek bile başlı başına bir mücadele artık benim için. Kendimi enerjik hissettiğimde biraz ev işlerini toparlıyorum. Basit yemeklerle öğünleri geçiştiriyorum. Pazartesi okulların açılacak olması ve çocukların beslenmesine ne koyacağım sorusu şimdiden beni germeye başladı. Bugün öğlen kanepede uyuyakalmışım, uykumdan "salata" diye bağırarak uyandım. Rüyamda "yemeğin yanına salata da yapayım mı?" diye soruyordum benimkilere. Eeee, salata malum zor iş, hele de toksoplazma geçirmemiş hamile bir kadın için esaslı bir stres kaynağı. Özgür ve çocuklar çok güldüler halime. Zaten son zamanlarda uyurken sürekli ya mırıldanıyormuşum ya da koşmuşum da nefes nefese kalmışım gibi soluk alıp veriyormuşum. Uyku neyse de normal zamanda da sanki hep burnum tıkalı gibi. Yeterince nefes alamıyorum gibi geliyor bazen. Korkarım giderek bir ucubeye dönüşüyorum.

Gebelikte sona yaklaştıkça hayat da gözlerimin önünde ağır çekim bir film gibi akmaya başladı. Aslında günler su gibi akıp geçiyor ama biraz da benim sabırsızlığım giderek arttığından olsa gerek, beklenen güne yeterince hızlı yaklaşamıyoruz gibi geliyor. Eminim bundan 10 gün sonra bu günlerin rehavetini, sakinliğini çok arayacağım ama elimde değil bir an önce bu son 10 gün geçsin, ben hayırlısıyla sağlıkla bebeğime kavuşayım ve artık bu hamilelik mutlu sona ersin istiyorum. Belki de yaştan dolayı bu üçüncü hamilelik zor geldi bana. Sonuçta artık yirmili yaşlarımda değilim. Oğlanlarda bu kadar zorlanmamıştım ama o zamanlar da bundan 10 yaş daha gençtim.  35inde yeniden çocuk yapmaya kalkınca böyle oluyordur belki de... Neyse artık, yüzdük yüzdük kuyruğuna geldik çok şükür. Doktor 21 Şubat'a gün verdi. Eğer kendisi daha erken gelmeye kalkmazsa 21 Şubat sabahı kavuşacağız inşallah bebişe.

Çocuklar, Özgür, annem, eş, dost, akraba, hatta bizim geçenlerde kapıda kalan karşı komşu bile doğurayım diye gözümün içine bakıyor ama ı-ıh bizim kızın daha gelmeye niyeti yok anlaşılan. Bana çok durmayacakmış, aceleci olacakmış gibi geliyordu ama anlaşılan yine son ana kadar kurbanlık koyun gibi bekleyeceğim sezeryan için. Neyse sağlıklı olsun da bebiş, 9 ay bekledik 3-5 gün daha bekleyiveririz artık.

Bende durumlar işte böyle. Bu aralar vakit geçirmek için kitap okuyup duruyorum. Bezsiz Bebek'le birlikte Thomas Hardy'nin Orman Kızı'nı okuyorum şu anda. İngiltere kırsalı, aşk meşk konuları, Hardy'nin akıcı üslubu kafamı güzel dağıtıyor. Zaten kafam hormonlardan uçmuş haberleri bile izleyemez kıvama gelmişim başka ne yapayım? Umarım kitap doğumdan önce bitmez diyordum kendime ama şimdi baktım da yarılamışım bile. Doğuma kadar acil başka bir tane daha böyle güzel ve akıcı bir kitap bulmam lazım. Yoksa bu zaman başka türlü geçmeyecek.