Okul sorunsalı

Ne zamandır yazamadım, bilgisayarım tamirden gelmedi hala. Geri gelecek mi diye ciddi ciddi endişelenmeye başladım hatta. Bunca zaman televizyon başında şehitler için ağlamadığım zamanlarda, Özgür'ün muhasebecisinin yapıp sıvadığı şeyleri temizlemekle meşguldüm. Her şey bankanın 6 aylık mizan istemesiyle başladı. Muhasebeden gelen cari dökümlerdeki hataları görünce Özgür'le benim dudaklarımız uçukladı. Neler yoktu ki... Faktoringe kırdırılan çekler hiç işlenmeden faktoring firmasından gelen havalelerle biz sürekli borçlandırılmışız. İade alınan çekler hesaplardan düşülmeden onların yerine yapılan ödemelerle fazladan ödeme yapmışız gibi gösterilmiş. Gelen faturalar işlenmemiş, bu faturalara karşılık yaptığımız ödemelerle biz çoğu firmadan alacaklı görünüyoruz falan filan.. Buna benzer saymak bile istemediğim bir sürü akıllara ziyan yanlışlık... Ben bir mühendis olarak bu yanlışları fark edebiliyorsam muhasebe okumuş, bu işte uzman bir insanın nasıl olup ta bu hataları yapabildiğini anlayamadım.

Neyse muhasebe hesaplarından kafamı kaldırabildiğim zamanlarda ise Ömer'e okuldaki zorbalarla başa çıkabilmesi için koçluk yaptım. Bu sene okul değiştirdiler ya adaptasyon sorunları had safhada. Büyük oğlanda fazla problem olmadı ama küçüğü çok zorluk çekti. Küçücük çocukların nasıl bu kadar acımasız olabildiklerine şaşsak ta çocuğumuza kendisini korumayı öğretebilmek adına bazı acımasız taktikler vermek zorunda kaldık. En çok kendime sorduğum soru şu; bir insan çocuğunun okulda diğer çocukları hırpalayan bir zorba olduğunu nasıl fark etmez?  Anlaşılan çocuğunu okula gönderen, kendi çocuğu ezilen taraf olmadıkça ilgilenmiyor okulda olanlarla. Çocuklar yapıları gereği, her zaman doğruyu olanca çıplaklığıyla söylüyorlar ama kendilerine öğreten biri olmayınca bazen söyledikleri şeylerin karşı tarafı ne kadar incitebileceğini de haliyle bilmiyorlar. Lütfen çocuklarınızla konuşun, okulda neler yaptıkları konusunda fikir edinmeye çalışın. Sizin çocuğunuzun okulda ezilen, itilip kakılan bir çocuk olmaması onun mükemmel ilişkiler kurduğu anlamına gelmiyor her zaman.

Ömer okulda bu tip saldırgan ve aşırı eleştirel yaklaşımlara maruz kalınca okula gitmek istememeye başladı. Geçtiğimiz 2 sene boyunca hiç şikayet etmeyen çocuk, her sabah evden çıktığımızda oflayıp poflamaya, okul bahçesinde sıraya girdikleri zaman da yaşadığı gerilimden dolayı "Okula gitmek istemiyorum anne, seninle evde kalmak istiyorum" diye ağlamaya başladı. Çok üzülüyor insan. Kendi sorunlarıyla kendisi başa çıkmayı öğrensin diye bir kenara çekip "Oğlum bak şöyle şöyle davran", "Her söyleneni kafana takıp üzme kendini"  ya da "Sakın ezdirme kendini, yine o çocuk durup dururken gelip sana vurursa sen de vur, koru kendini altta kalma" gibi şeyleri çocuğa söylerken ringin kenarından boksörüne taktik veren bir koç gibi hissediyorum kendimi. Berbat bir his.

Ama çocuklar böyle büyüyor... Önce okuldaki çocuklar sizin koklamaya bile kıyamadığınız evladınızı itip kakıyor sonra da hayat. Bugün okuldaki minik zorbalarla başa çıkmayı öğrenecek ki yarın öbür gün karşısına o zorbalar, trafikte onu sollamaya çalışan araç sahibi, işyerindeki rakibi, patronu ya da ev sahibi olarak çıktığında ne yapacağını bilsin. Bir şekilde kendini korumayı öğrenemezse ileride ben yanında olmadığımda ne yapacak diye endişeleniyor insan. Anne baba olmak çok zormuş. Çocuk büyüdüğü ölçüde işin daha da karmaşıklaşıp zorlaştığını anladığınızda ise çok geç oluyor. Siz çoktan o neşeli bebeklik dönemini geride bırakmış oluyorsunuz.