Hayatım minicik bi ipoda sığmış haberim yok

Şu Play Station denen aleti icat edip televizyon zevkimin içine eden Sony yetkililerine en derin teesüflerimi sunmak istiyorum buradan. En önce bu aleti eve sokan Özgür'ün kafasını kırmam lazım ama neyse artık şimdi, akşam akşam ağzımı bozmak istemiyorum. Akşam olunca Özgür zaten ya bilgisayar başında maillerini kontrol ediyor, ya saatlerce telefonda iş muhabbeti yaparak izlediğim dizilerin, filmlerin içine ediyor ya da muhasebeciyle işbirliği yaparak halletmemi istediği şeylerin akıbetini soruyor. Muhasebeci zaten, kendi başına buyruk bir insan. Sanırsın adam muhasebeni tutmak için para almıyor da rica minnet bir iş yapıyor. Adamdan bir mizan alabilmek için tam 40 gün uğraştık. Bir mail at sonra bir ay cevap bekle öyle bir vurdumduymazlık. . Böyle bir adamla iş bitiremediğim için tabi hep ben kabahatli oluyorum. Bir Cuma akşamı kendi evinde insana huzur yok anlayacağınız.

Bu akşam ne yapsam da vakit geçirsem diye duvarları tırmalarken aklıma müzik dinlemek geldi. Siz bilmiyorsunuz bu yaz çocuklar Pınar Kido'nun ipod çekilişine katıldılar. Hele Uğur çok büyük bir hevesle aldı sütleri, yaşı tutmuyor diye benim adıma şifreleri girdi internetten, heyecan doruktaydı bizim evde. Ben diyorum "Oğlum boşuna heves etme, çıkmaz, sonra sen üzülürsün" hiç dinleyen yok. Sonra bir gün kapı çaldı postacı bir mektupla çıkageldi "Selen Hanım Pınar Kido çekilişini kazandınız" diye. Şok! Şok! Şok! Benimkiler havalara uçtu tabi bense inanamadım. Hayatım boyunca hiç bir yerden, çekilişi bırak piyangodan bile amortiden başka bir şey kazanamamış bir insan olarak şaştım kaldım. Epey bir süre heyecanla beklediler, beklerken "ne zaman gelecek" diye sürekli kafamın etini yediler. Bir-iki ay sonra günün birinde kargocu bir paket getirdi. Bir de açtık ki miniminnacık çingene pembesi bi alet! Aman Allah'ım benim oğlanlar delirdi. "Bu ne böyle! Rezalet! Bize kız şeyi yollamışlar, geri gönderelim mavi bi tane yollasınlar." diye tutturdular. "Oğlum çekilişle kazandığın şeyi değiştirmek olur mu saçmalamayın" diye zor ikna ettim bunları ama öyle hayal kırıklığına uğradılar ki "Senin adına katıldık çekilişe o yüzden kız şeyi yolladılar" diye bana bile kabahat buldular. En sonunda da pembe olduğu için bu miniminnacık aleti bana hediye ettiler. Pembe olduğu için ancak bana layık buldular sanırım. Ben ki hiç sevmem pembeyi. 

Neyse pembe olsun, benim olsun dedim, aldım bu aleti bağrıma bastım. Boş bir zamanda içine tüm sevdiğim şarkıları atmıştım. Bu akşam yapacak bir şey bulamayınca oturdum, motiflerimi örerken bari müzik dinleyeyim dedim. Aman Allah'ım tüm hayat hikayem bu küçücük alete sığmış meğerse. Her şarkıyla ben seneler öncesine giden bir tip. Ordan oraya sürüklendim, anılar beynime üşüştü. Kah kendimi ortaokul yıllarımda buldum kah Özgür'le yeni evlendiğimiz günlere döndüm. Üniversite yıllarıma gittim, liseyi yeniden yaşadım, Ayvalık'ta karavanın önündeki mangal keyiflerimizi hatırladım. Uğur'un elinde ayvadan bozma bir mikrofonla bize konser verdiği, Ömer'in 3 yaşında deli gibi Manga şarkıları söylediği tekrar gözümün önüne geldi.

Kısacası bir akşam keyif yapayım biraz müzik dinleyeyim dedim hatıraların arasında gezinmekten yorgun düştüm. Sarsıldım. Siz siz olun bir müzik çalara bu kadar çok farklı türden şarkıyı karıştırmayın. İnsan, elindeki minicik aletten çıkan müziğin eşliğinde tüm hayatı gözünün önünde film şeridi gibi geçerken inanın hayal kırıklığına uğruyor. İşte tüm hayatımın özeti bu minicik alete sığmış demek çok asap bozucu.