Komediden trajediye

Okul kapandıktan sonra, önümüzdeki hafta çocuklarla büyük teyzeleri ziyarete Gönen'e gideceğiz. Biletlerimiz aldık. 10 günlüğüne orada olacağız inşallah. 10 gün Özgür'ü evde yalnız bırakacak olmak pek içime sinmiyor ama teyzeleri de görmeyeli 2 sene oldu. Özledik. Onlar da çocukları çok özlediler.

Onca süre evde olmayacağım için Özgür'e evi tertemiz ve düzenli bir şekilde teslim etmek istiyorum. Diğer yandan işle ilgili yapılacak bazı şeyler var.  Malum karın tokluğuna çalışan bir eleman olarak faturaları derleyip toplayıp, gitmeden önce muhasebeye teslim etmem lazım. Battaniyem de çok az kaldı gitmeden bitirmek istiyorum. Gitmeden tüm çamaşırları yıkayıp ütüleyip yerleştirmek te lazım. Düşündükçe içim sıkılıyor,bakalım Çarşamba gününden önce bunların hepsini halledebilecek miyim..

Bu aralar kafayı dantelle, tığ işiyle bozdum. Sehpanın üstüne bir örtü öreyim diye çıktı bu heves. Ne öreyim diye araştırırken dünya kadar Japonca dantel kitabı inceledim. Meğer Japonlar dantele ve tığ işlerine ne meraklıymış. Öyle güzel kitapları var ki... Üstelik motif açıklamalarını diyagramlarla yaptıkları için Japonca bilmenize gerek yok anlayabilmek için. Kaç gündür  dantel resimleri ve diyagramları arasında kendimi kaybettim resmen. Hatta maymun iştahlı ben, daha battaniyeyi bitirmeden, dantel ipliği bile bulamadığım halde kendimi tutamayıp şöyle bir şeye başladım. Gerçi neden mavi bilmiyorum, evde hiç mavi tonda bir eşyamız da yok. Ama her işte bir hayır vardır derler, göreceğiz. Sahibi kimse çıkar elbet ortaya.

Çocuklar zaten bu son hafta ders işlenmediği için çoğunluk evdeler. Geçen gün götürdüm okula, "Sınıfta sadece kızlar var" diye eve geri döndüler. Ben de saf saf "Daha iyi ya işte" dedim. Uğur "Anne ne yapıcaz kızlarla bütün gün okulda?" diye cevap verdi. "Şöyle bir kaç sene geçsin, sonra yeniden sorarım ben sana kızlarla ne yapacağını oğlum" dedim çok kızdı bana. :D Neyse şimdiden tatil moduna girdiler, bütün gün evde kafa şişirip duruyorlar sizin anlayacağınız.

Sağlam olsak neyse, daha katlanılır olacak gürültüleri ama bir yamulduk ki sormayın. Geçen akşam 13. evlilik yıldönümümüzü kutlamak için yemeğe çıktık, ama en sevdiğimiz restoranı kapanmış bulunca başka bir yere gittik. Aslında 13 sayısı ve kapanmış restoran bir ampul yakmalıydı bizde, mesajı almamız lazımdı ama biz eve dönmek yerine tuttuk başka bir yerde yemek yedik. Sonuçta Özgür gıda zehirlenmesinden geceyi acilde tamamladı. Bense evde onu beklerken uyuyakalıp sabah boynumu tutulmuş buldum. Özgür öğlen lapasını yerken ben de boynum ilaçlanıp sarılmış vaziyette karşısında oturmuş soda içiyordum. Öyle içler acısı bir halde karşılıklı oturmuşken "13. yıldönümümüzdü bu, anlamamız lazımdı, kesin ondan böyle ters gitti herşey " dedi durdu...