Hani erken inerdi karanlık
Hani yağmur yağardı inceden
Hani okuldan, işten dönerken
Işıklar yanardı evlerde
Hani ay herkese gülümserken
Mevsimler kimseyi dinlemezken
Hani çocuklar gibi zaman nedir bilmezken
Hani herkes arkadaş
Hani oyunlar sürerken
Hani çerçeveler boş
Hani körkütük sarhoş gençliğimizden
Hani şarkılar bizi henüz bu kadar incitmezken
Eskidendi, eskidendi, çok eskiden
Bir süre önce maaile şehirlerarası yolculuk yaparken, sabahın beşinde Eskihisar - Topçular feribotunda arabada oturmuş karşı kıyıya geçmeyi beklerken teypte bu şarkı çalıyordu. Çocuklar arkada uyuyor, eşim de yanımda uyukluyordu. Sezen Aksu "Hani şarkılar bizi henüz bu kadar incitmezken" dizesine geldiğinde sanki kalbimde tuhaf bir noktaya dokunmuş gibi hissettim kendimi. Bu bazı şarkıları dinlerken insana acaip dokunması durumu yaşla gelen bir şey herhalde. Gerçekten de hiç böyle şeyler hissettiğimi hatırlamam eskiden.
Bunu ilk hissettiğimde hayatımın en buhranlı en depresif döneminde, eşimle, kendimle ve hayatımla ilgili ciddi problemlerimin olduğu zamanda yine şehirlerarası bir araba yolculuğu yapıyorduk Manga'nın Yalan şarkısı çalmaya başladı. Nakarat kısmına geldiğinde hayatımda ilk defa bir şarkının duygularıma bu kadar tercüman olduğunu hissettim ve gözlerim yaşla doldu. Biraz arabesk bir durum ama tuhaftı. Hani bazı şarkıları seversiniz, "Bu şarkı tam da beni anlatıyor" der dinler durursunuz. Dinledikçe efkarlanırsınız, kendinizi paralarsınız vs. Bu öyle bir şey değil. Çok garip bir duyguydu. Hiç beklemediğiniz bir anda gafil avlanıyorsunuz resmen. Sanki birisi sizin ruhunuzun derinliklerinde saklı olan ne varsa bulup çıkarıyor ve ortaya saçıveriyor. Sırtınızdan bıçaklanmak gibi geliyor o an. Sizin belki de kendinize bile itiraf etmediğiniz duyguları birisi çok önceden hissetmiş, şarkıya dökmüş, çoktan haykıra haykıra söylemiş ve siz içinizde gizlediklerinizin bu şekilde çoktan ortaya dökülmüş olduğunu duyduğunuzda sersemliyorsunuz. Bir rahatlama da oluyor tabi, "bir ben değilim bunları hisseden" diyorsunuz ama o, en beklenmedik bir anda, kalbinizden geçenleri başka birinin ağzından duymak, o ilk andaki duygu tarif edilemez.
Aynı şeyi feribottaki o Sezen Aksu şarkısını dinlerken yeniden hissettim ve belki size saçma gelecek ama mutlu oldum. En azından Sezen Aksu şarkılar konusunda benimle benzer şeyleri hissetmiş ki bazı şarkıların insanı nasıl sarsabildiğini biliyor olmalı dedim kendi kendime...
Hani yağmur yağardı inceden
Hani okuldan, işten dönerken
Işıklar yanardı evlerde
Hani ay herkese gülümserken
Mevsimler kimseyi dinlemezken
Hani çocuklar gibi zaman nedir bilmezken
Hani herkes arkadaş
Hani oyunlar sürerken
Hani çerçeveler boş
Hani körkütük sarhoş gençliğimizden
Hani şarkılar bizi henüz bu kadar incitmezken
Eskidendi, eskidendi, çok eskiden
Bir süre önce maaile şehirlerarası yolculuk yaparken, sabahın beşinde Eskihisar - Topçular feribotunda arabada oturmuş karşı kıyıya geçmeyi beklerken teypte bu şarkı çalıyordu. Çocuklar arkada uyuyor, eşim de yanımda uyukluyordu. Sezen Aksu "Hani şarkılar bizi henüz bu kadar incitmezken" dizesine geldiğinde sanki kalbimde tuhaf bir noktaya dokunmuş gibi hissettim kendimi. Bu bazı şarkıları dinlerken insana acaip dokunması durumu yaşla gelen bir şey herhalde. Gerçekten de hiç böyle şeyler hissettiğimi hatırlamam eskiden.
Bunu ilk hissettiğimde hayatımın en buhranlı en depresif döneminde, eşimle, kendimle ve hayatımla ilgili ciddi problemlerimin olduğu zamanda yine şehirlerarası bir araba yolculuğu yapıyorduk Manga'nın Yalan şarkısı çalmaya başladı. Nakarat kısmına geldiğinde hayatımda ilk defa bir şarkının duygularıma bu kadar tercüman olduğunu hissettim ve gözlerim yaşla doldu. Biraz arabesk bir durum ama tuhaftı. Hani bazı şarkıları seversiniz, "Bu şarkı tam da beni anlatıyor" der dinler durursunuz. Dinledikçe efkarlanırsınız, kendinizi paralarsınız vs. Bu öyle bir şey değil. Çok garip bir duyguydu. Hiç beklemediğiniz bir anda gafil avlanıyorsunuz resmen. Sanki birisi sizin ruhunuzun derinliklerinde saklı olan ne varsa bulup çıkarıyor ve ortaya saçıveriyor. Sırtınızdan bıçaklanmak gibi geliyor o an. Sizin belki de kendinize bile itiraf etmediğiniz duyguları birisi çok önceden hissetmiş, şarkıya dökmüş, çoktan haykıra haykıra söylemiş ve siz içinizde gizlediklerinizin bu şekilde çoktan ortaya dökülmüş olduğunu duyduğunuzda sersemliyorsunuz. Bir rahatlama da oluyor tabi, "bir ben değilim bunları hisseden" diyorsunuz ama o, en beklenmedik bir anda, kalbinizden geçenleri başka birinin ağzından duymak, o ilk andaki duygu tarif edilemez.
Aynı şeyi feribottaki o Sezen Aksu şarkısını dinlerken yeniden hissettim ve belki size saçma gelecek ama mutlu oldum. En azından Sezen Aksu şarkılar konusunda benimle benzer şeyleri hissetmiş ki bazı şarkıların insanı nasıl sarsabildiğini biliyor olmalı dedim kendi kendime...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder