Bir gün 30 saat olsun!

O kadar çok yapılacak şey ve de o kadar az zaman var ki artık tüm okumuş anne bunalımlarımı bir kenara bırakıp çalışmadığıma şükreder hale geldim neredeyse.

Çalışmadığım halde ev işlerine zor yetişiyorum resmen. Ben mi beceriksizim bilmiyorum, ama o kadar didindiğim halde ille de bazı işler sonraya kalıyor. Daha iyisi yapılabilir ama idare etsin böyle diyorum kendi kendime. Ama abartmıyorum, her günün yarısı topla, yıka, temizle, süpür, katla benzeri işlerle geçiyor. Alışveriş yap, yemek pişir, ödevleri kontrol et vs vs... Yapmasam olmayacak ama yapsam da kimsenin farkında olmadığı şeyler bunlar. Evde mutlaka yapılması gereken, evi ev yapan, ama kimsenin yapmaya gönüllü olmadığı tüm angaryalar.

Yuvayı dişi kuş yapar deyişi doğru ama o söz konusu dişi kuşun, sadece ev işlerini yapmaya yetecek kadar kafası çalışsa sorun olmayacak sanırım. Gel gelelim, günüm o kadar boş işlerle geçiyor ki acıyorum resmen. Okumak istediğim o kadar çok kitap, yapmak istediğim öyle çok şey, görmek istediğim öyle çok yer, öğrenmek istediğim o kadar çok şey ve de internetten araştırmak istediğim o kadar çok konu var ki kendimi çok aciz hissediyorum. Yetişemiyorum. Toz almak, çamaşır katlamak, bulaşıkları yıkamak gibi saçma sapan şeylerle vakit geçirirken hayatta gerçekten yapmak istediğim hiçbir şeyi tam yapamıyorum. 

Ne gerekiyor bilmiyorum, daha becerikli bir kadın mı, daha boşverilmiş pasaklı bir ev mi yoksa daha çok zaman mı? Çözemedim henüz.