Hava çok güzel bugün. Güneşli, aydınlık... Ama içimde bir burukluk var bir süredir. Bu aralar hiç ummadığım bir kaç yerden ölüm haberi aldım. Hayatın ne kadar anlamsız ve ne kadar naif olduğunun kanıtı bu ölüm haberleri. Ama insanı acaip bir ruh haline ve meraka da sokmuyor değil.
En basitinden dün gittiğim cenaze evinde duyduklarım tüylerimi ürpertti. Konu rahmetlinin bir gece önce her iki yanında oturan, iki tane sarı saçlı masmavi gözlü adam olduğunu söylemesi ve de o "iki adamı" O'ndan başka kimsenin görememesi...
Kim bilir aslında ne kadar körüz, etrafımızda neler olup bitiyor ve biz sadece "görmüyoruz" diye hiçbir şeyin farkında değiliz. Hayat aslında ne kadar büyük bir hediyeyken biz ne saçma sapan şeylerle vaktimizi harcıyoruz. Düşünmemek, üzülmemek elde değil... Ve yalnız olduğumuzu sandığımız anlarda aslında kim bilir dışarıdan ne kadar aptal gözüküyoruz...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder