Telefon Sapığı

Geçen hafta bir akşam, babamın ameliyatı, öksürük, uykusuzluk derken, bitap düşmüş bir durumda mutfakta yiyecek birşeyler hazırlamaya çalışıyordum ki cep telefonum çaldı. Baktım tanımadığım bir sabit telefon numarası, açtım. "Efendim?" (Evet, niyeyse ben telefonu "Alo" diye değil "Efendim" diye açarım. Alo' dan daha anlamlı bulduğum içindir belki) Neyse, telefonu açmamla hışır hışır, kısık bir sesle birisi kulağıma "Seni seviyorum" diye fısıldadı. "Ben yanlış anladım herhalde" deyip, yeniden "Efendim?" dedim. Yine aynı ses, bu sefer daha yüksek bir tondan, yine "Seni seviyorum" diye fısıldadı kulağıma. Sinirlenip "Manyak mıdır nedir..." diyerek kapattım telefonu yüzüne. Mutfaktaki işlerime geri döndüm,  tam "Tüm kaçıklar da beni buluyor" diye düşünüyordum ki içeriden bir kahkaha koptu. O zaman anladım telefondakinin Özgür olduğunu. Meğer biz hastane ve ev arasında koştururken ev telefonumuz aramalara açılmış. Özgür'ün de ilk işi, ben yeni ev numarasını daha bilmiyorken beni işletmek olmuş. İşte böyle çatlak bir adamla evliyim. Bir gün elimde kalacak ama dur bakalım...