Bir koltukta iki çocuk

Dün bir ara evdeki örgü dergilerini karıştırırken bir anda sessizliği farkedince benim oğlanları aramaya gittim. Malum, iki oğlan çocuğunun olduğu bir evde, sessizlik olması anormal bir durum oluyor. Bir baktım benimkiler Özgür'ün çalışma odası olarak zaptettiği odada bilgisayarın karşısındaki koltuğa yanyana sıkışıp oturmuş, büyük bir keyifle bilgisayarda bir oyun videosu izliyorlar. 

Onları öyle görünce bir anda bundan 6-7 sene öncesine gittim. Çünkü en son böyle sıkışıp, paylaşarak oturdukları koltuk, İzmir'deki Migros ziyaretlerimizde, uğruna kavga ettikleri kamyonet şeklindeki alışveriş arabalarının sürücü koltuğuydu. O zaman kavgalarından usandığım için ikisini de o minik kamyonetin ön tarafına tepiştirir kapıyı da ite kaka zorla kapatırdım. İkisi de sürücü tarafında olduğu sürece ses çıkarmazlar, "sıkıştık, sığamıyoruz bir koltuğa" diye zırıltı etmezlerdi. En son tek bir koltuğa sıkışıp oturduklarında o kadar küçüktüler yani... Şimdi onca sene sonra onları kendi kendilerine aynı koltuğu, yine büyük bir keyif ve heyecanla paylaşır görünce işte o günleri hatırladım.  Zaman nasıl geçiyor, hayat nasıl bitiyor...