Kitaplar ve çocuklar

İki gündür büyük oğlan hasta, evde yatıyor. Yine boğazı şiş ve ateşi var. Durum böyle olunca tüm işler ertelendi ve oğluşla oturup dereceler, ateş düşürücü şuruplar ve ballı limonlu zencefil çayları eşliğinde bütün gün tembellik yaptık. O çizgi film kanallarında gezindi durdu ben de herşeyi, tüm işleri boşverip kitabımı okudum. Oğlan bahaneydi aslında kitap öyle sardı ki elimden bırakamadım resmen.

Açlık Oyunları'nı bitirdim bile. İlginç bir konusu olan fantastik macera romanıydı. Dün gece serinin ikinci kitabına başladım hatta. Aslında kışın daha kafa zorlayıcı şeyler okumayı seviyorum ama bu da arada iyi gitti. Uzun kış gecelerinde üzerinde düşünmek gereken kitaplar okumak daha kolay oluyor, yazın olduğu gibi insanın içini kıpır kıpır eden, aklını çelen güneşten mahrum kalınca, herhalde kafa daha kolay konsantre oluyor daha derin şeyler okumaya.

Hastalık nedeniyle çocuklarla daha çok vakit geçirince, insan ister istemez onların dünyasıyla daha çok haşır neşir oluyor. Bazen oğlanların oyunlarını izliyorum, çaktırmadan konuşmalarını dinliyorum da, bir an onların aralarında yarattıkları dünyaya kıkır kıkır gülerken başka bir an içimi dayanılmaz bir hüzün kaplıyor. Saçma bulabilirsiniz, ama acımasız dünyanın onların bu güzel, masum, çocuk dünyalarını ileride nasıl paramparça edip bir kenara atacağını düşündükçe ağlamak istiyorum. Keşke hep bu fotoğraflardaki gibi, onları koruyabileceğim kadar küçük kalsalar, hiç büyümeseler. İnsanların ne kadar kötü, acımasız, bencil olabileceğini hiç öğrenmeseler. Hayal ettikleri şeylerin hiç gerçekleşmeyebileceğini bilmeseler. Diş perisine hep inansalar.

Korkuyorum. Büyümelerinden ve hayatın onları da kırıp dökmesinden, yaşayacakları hayal kırıklıkları nedeniyle duygusuzlaşmalarından, ileride sorunlarıyla başa çıkabilmek için bana açılmak yerine içlerine kapanmalarından. Bir sürü şeyden işte.. Yeni doğum yaptığımda, bütün gün meme emip, altını doldurup, uyuyan bebeğimin, büyüyüp bana gülümsemesini, "Anne" demesini hayal ederken, insanların çıkıp "Bu günlerin kıymetini bil, en kolay zamanları bunlar" demelerine bir anlam veremeyip sinir oluyordum. Şimdi çok çok iyi anlıyorum. Çocuklar büyüdükçe sorunları da büyüyor ve gün gelip benim çözemeyeceğim sorunlarla boğuştuklarını izlerken, hissedebileceğim çaresizliği düşünmek bile istemiyorum.

Sanırım büyüyüp, kazık kadar birer adam olduklarında bile, ben onlara her baktığımda, bu karavan kapısındaki iki küçük çocuğu göreceğim.