Hey, sen! Pasaklı! Kendine gel!

Hiç bir zaman çok süslü bir insan olmadım. Hayatta en kokoş olduğum zaman herhalde üniversiteye gittiğim zamandı. O zamanlar sürekli topuklu ayakkabıyla gezer, rimelsiz, rujsuz, gözlerime kalem çekmeden evden çıkmazdım. Ne olduysa bana anne olduktan sonra oldu. İyice saldım kendimi. İlk hamilelikte kanamam vardı, doktor yatak istirahati vermişti. O yüzden yedim hormon iğnelerini yattım, yedim iğneleri yattım tam 25 kilo alarak doğuma gittim. Öyle bir şiştim ki Özgür'le oturup, ayaklarıma bakıp gülerdik. Alyansımı bile keserek çıkarmak zorunda kaldık parmağımdan.

18 ay arayla 2 tane doğum yapınca insanın zaten 2,5 senesi hamile ya da yeni doğum yapmış olarak geçiyor, haliyle gardrobu da ister istemez değişiyor. Daha bol kıyafetler, çapraz takılan çantalar, düz spor ayakkabılar eski süslü şeylerin yerini alıyor. Kucağında 1 yaşından küçük bir bebekle, topuklu ayakkabı giyebilen bir hamile kadın bence ancak insanüsütü bir yaratık olabilir. Dolayısıyla ben başaramadım. Küçük bebeğiniz olunca, bebekten başka öyle çok taşıyacak eşyanız oluyor ki bir de bunu hamileyken yaptığınızı düşünürseniz, doğal olarak giymek için en rahat şeyleri seçiyorsunuz. İkinci doğduktan sonraki yaklaşık 3 sene zaten kayıp hafızamdan. Deliliğin sınırından döndüm resmen. 4 saatlik uykuyla hayalet gibi geziyor, aynada kendimi görünce de suretimden ödüm patlıyordu. İnsanlıktan çıkmıştım diyeyim siz anlayın durumu. Hatta koyayım bir fotoğraf buyrun gerisini siz hayal edin.

Gel de kendine bakacak zaman bul

Zamanla alışıyorsunuz bu hayata. İki oğlan çocuğu peşinde, her an herşeye hazır, her an koşabilecek durumda ve elleriniz mümkün mertebe boş olmak zorunda. Doğal olarak zaman içinde kadın görünüşünden çıkıp, uniseks görünüşe sahip bir insan evladına dönüşüyorsunuz. Buna peşpeşe 2 doğumdan sonra kansız kalan bünye yüzünden avuç avuç dökülen saçları ve 16 sene bir baltaya sap olucam diye okuyup ta evde çocuk bakmaktan başka bir işe yaramayan bir yaratığa dönüştüğünü gören insanın depresif ruh halini de eklerseniz, tablonun ne kadar vahim olduğunu belki kafanızda daha net canlandırırsınız.

Çocuklar okula başladıktan bir süre sonra farkettim durumumu. Nasıl oldu anlatayım. Çocukları apar topar kaldır, giydir, karınlarını doyur, beslenmelerini hazırla, okula yetiştir, eve dön, evi toparla, alışverişe çık, git çocukları okuldan al, yemek hazırla, ödevleri kontrol et vs vs uğraşırken bir gün sınıf kapısında diğer annelerle okul zilinin çalmasını bekler bulunca kendimi, bir baktım ki etrafıma aman Allah! Kadınlar bir süslü, bir şık... Makyajlar yapılmış, topuklular giyilmiş, saçlar kuaför elinden çıkmış gibi, bense okul çocuğu gibi sefil, spor ayakkabı, spor mont, makyajsız, at kuyruklu bir tip olarak kalakalmışım aralarında. Nasıl ezik hissettim kendimi anlatamam. Başta kendi kendimi avutuyordum "Çoğunun tek çocuğu var, sen iki oğlanla başediyorsun. Onlarla yarışamazsın" diye. Sonra bir baktım bizim ufaklığın sınıfındaki üçüz oğlanların annesi benden iyi görünüyor "Tamam Selen" dedim "Kendine gel hele bir sen! Yeniden kadın gibi giyinmeye başla." 

Saçım konusunda ne yapacağıma karar veremedim henüz, zira o başlı başına bir yazı konusu. Ama az da olsa kendime bir çeki düzen vermeye çalıştım geçen yaz. 10 yıllık rimelimi atıp yenisini aldım mesela. Rujlarımı sanırım antika olarak çocuklarıma bırakacağım. Çünkü nefret diyorum parfümerilerde alış veriş etmekten. Ne zaman bir tanesine girsem suratlarına ancak spatulayla kazınabilecek kadar makyaj yapmış tüm satış elemanları üzerime üzerime geliyor. Makyaj olayını pas geçip kendime hanım hanımcık, az topuklu ayakkabılar ve de güzel bir ceket aldım indirimden. Ceket iyi oldu, en azından kadın formumu geri kazandırdı ama topuklu ayakkabı giymek ne işkenceymiş be arkadaş! Olmadı, olmadı! Ne kadar rahat bir model seçtiysem de yapamadım topuklularla onca sene sonra. Yeni aldığım rimeli ise daha kullanmadım bile.  Anneme giderken çocukların yedek kıyafetlerini, oyuncaklarını, kitaplarını hala bir sırt çantasına tıkıştırırken buluyorum kendimi. Nerde kaldı hanım hanımcık olma planları? Ya bende bir gariplik var, ya da içimde yokmuş zaten diyeceğim ama, üniversitedeki o kız kimdi o zaman? Annelik mi beni böyle yaptı yani? Çıkamadım ben bu işin içinden. Orta yolu bulabilen biri bir anlatsın hele..