Annelikten izne ayrılmak

Neden kendinizi perişan, halsiz, yorgun, hastalanmak üzereymiş gibi berbat hissettiğiniz, kafanızı dinlendirecek yastık, ruhunuzu dinlendireceğiniz bir omuz ya da kucak aradığınız her zaman, evin direği olacak adam ya da oğlanlardan biri hemen çıkıp "hastayım" diye karşınızda ayılıp bayılmaya başlar? Kendi ızdırabınızı ya da hastalığınızı bile bir ağız tadıyla yaşatmazlar insana.

Çünkü anne demek sürekli hizmete hazır, sürekli kendisinden beklenen ilgiye bin misliyle cevap verecek kapasitede, evde 9 kaplan gücünde, uykuya ihtiyaç duymayan, her fırsatta ilk başvurulacak, insani vasıflardan arınmış üstün bir makina demektir. Dinlenmeye, hastalanmaya, yorgun olmaya hatta arada bir pohpohlanıp şımartılmaya hakkı olmayan süper kahramandır anne.

Bu sabah yataktan sefil vaziyette, kendimi paçavra gibi hissederek kalktım. Binbir güçlükle, sızım sızım sızlayan kas ve eklemlerimle kendimi banyoya zor attım. Elimi yüzümü yıkayıp ayılmaya çalışırken bir baktım, büyük oğlan çıkmış gelmiş "Çok kötüyüm, boğazım şöyle acıyor, kendimi böyle kötü hissediyorum vır vır da zır zır" diye bizim yatakta solucan gibi kıvrılıp bükülüyor. Nasıl sinirlendim anlatamam. İnsanın bu evde hastalanmaya bile imkanı yok.

Özgür zaten herhalde evdeki en çürük bünyeye sahip insandır. Bebekken hiç anne sütü alamadığından mıdır bilinmez, sürekli bir sorunu vardır. Kendisine Ailevi Akdeniz Ateşinden tutun da Obstrüktif Uyku Apnesi ya da İrritabl Barsak Sendromu gibi daha önce adını sanını duymadığım bir sürü hastalık teşhisi kondu. Her zaman bir şikayeti vardır. Yüksek kolesterol, karaciğer yağlanması, boyun fıtığı da cabası. Ya midesi kötüdür, yediği herşey midesine dokunur, ya sinüziti azmıştır ya da alerjisi tutmuştur.  Hiç biri tutmazsa zaten ya boynu ya da kolu tutulur. Bir insan karpuzdan alerji olur mu? Benim kocam olur. Bir keresinde bir lokma karpuz yedi diye az daha ölüyordu. 11 yıllık evlilikte yüzlerce karpuz yedik herhalde ama niyeyse, sadece o gün, o karpuz dokundu adama. Hep dalga geçerim "Defolu çıktın sen, garanti süren de doldu, artık kimse değiştirmez, elimde patladın" diye.

En az benim için olduğu kadar O'nun için de can sıkıcı bir durum tabi ama ne yapsın? Bünyesi zayıf bir kere. Böyle bir adamla yaşamak zaten zorken bir de çocuklar zırt pırt hastalanmıyorlar mı, işte o zaman kendimi çıldıracak gibi hissediyorum. 10 gündür zaten evdeki muhabbet kuşlarının ishaliyle uğraşıyorum. O konu zaten ayrı bir yazı konusu. "Biz bakarız, çok istiyoruz" diye alırlar ondan sonra eve alınan her evcil hayvana sadece gözleriyle bakarlar. Evin işi, iki çocuğun gürültüsü yetmiyormuş gibi bir de çenesi tutulasıca iki tane "muhabbet" kuşunu kafanıza atar giderler her gün. Önce canımın içi Boncuk'um hastalandı. Ama akıllı hayvan, ilaçlı sudan hemen içti ve iyileşti. Ama diğeri, dişi olan, o lanet, aksi hayvan, ishal olduğu halde koyduğum ilaçlı suyu içmemekte direniyor günlerdir. Ben her gün, ailenizin Nuri Alço'su modunda, kuşların suyuna ilaç karıştırırken azarlayıp duruyorum bu salak hayvanı. "İç şu sudan, bak inat etme. Muhabbet kuşları ishale dayanmazmış. Öleceksin gerizekalı! Benim için hava hoş ama bu aptal aşık, Boncuk üzülecek arkandan" diye sürüp giden monologlarımı tepkisiz ve ifadesiz bir suratla dinleyip yine kendi bildiğini okuyor hayvan.

Bazen gerçekten kendimi çok yorgun, tükenmiş hissediyorum. Arada bir de olsa annelik makamından koşarak uzaklaşmak, bir süreliğine hiç kimse ve hiçbir şey için endişelenip kendimi paralamamak istiyorum. Evdeki herkesi ve herşeyi planlamaya çalışmaktan, sürekli oğlanları, 3 öğün önlerine koyacağım yemeği, evişlerini organize etmeye çalışmaktan yoruldum. Senelik izin kullanmak istiyorum. Hatta haftalık izin gününe bile razıyım. Herkes ayağını uzatıp Pazar günü tatil yaparken bile benim anne olarak sürekli çalışmak zorunda olmam insan haklarına aykırı.  Haftada 1 öğün yemeğim önüme gelsin, birisi çayımı koyup getirsin, ya da ne bileyim haftada 1 defacık birisi beni düşünsün, benim için birşey yapsın istiyorum çok mu? Ayda bir nasıl olur peki?