Haftanın özeti ve yine hayat muhasebesi

Bir süredir fazla yazı yazamadım. Zaman öyle hızlı akıp gidiyor ki.. Hiçbir şeye yetişemiyorum sanki. İstediğim kadar okuyamıyorum, istediğim kadar çok el işi yapamıyorum. İzlemek istediğim bir sürü dizi, film ve belgesel var ama diğer yandan neredeyse her gün makinadan ütülenecek yeni bir şeyler çıkıyor. Evin tozlanma hızına hele hiç yetişemiyorum. Her gün havalandırdığım için midir bilmiyorum ama deli gibi temizlik yapıp kendimi paralasam da bakıyorum 2 gün sonra yeniden her yer toz olmuş  nasıl sinir oluyorum anlatamam. Zaten ev işlerinin zaman kaybı olduğunu düşünen bir insanım ve bu durum benim için hiç te teşvik edici olmuyor yani. Çamaşır katlarken veya toz alırken insan harcadığı zamana acır mı? Ben acıyorum işte. Her gün aynı şeyleri tekrar tekrar yapmaktan bazen o kadar sıkılıyorum ki bir iş bulayım şu çemberi kırayım diyorum. Sonra düşünüyorum, çalışmaya başlasam ne olacak? Ben yapmazsam evde başka kimsenin elini sürmeyeceği işler bunlar, gündüz işte çalışıp akşam eve dönüşte yine ben yapmak zorunda kalacağım bu sefer, biliyorum.

İşin özü arada Özgür'ün üstüme yıktığı basit muhasebe işleri hariç zorunlu ev hanımı yaşantım son sürat devam ediyor. Bu "evinin kadını" rolü iyice üstüme yapıştı sizin anlayacağınız. Benden başka ne olurdu hatırlayamıyorum bile. Özgür'ün rica ettiği şeyleri de binbir şikayetle, istemeye istemeye yapıyorum çünkü severek yaptığım şeyler değil hiç birisi. Oldum olası nefret etmişimdir muhasebeden, hiç "ben muhasebeci olayım" diye hayallerim yoktu ne yalan söyleyeyim. Ama mecburen iş yerine gelen faturaları düzenleyip, cari hesaplara işleyip muhasebeciye gönderiyorum. Ödemeleri, gelen ve giden faturaları, çalıştığımız firmaların cari hesaplarını kontrol ediyorum. Ben karın tokluğuna, part time çalışan bir ön muhasabeci oldum resmen. Daha önce de Özgür'ün makina projelerine teknik ressam olarak hizmet veriyordum. Kulağa eğlenceli geliyor belki bunlar ama insanın patronu kocası olunca hele de yaptığı işten zevk almayınca hiç te öyle olmuyor maalesef.  Gerçekten yapmak istediğim şeyin ne olduğunu bulamıyorum. Bir takım şeyler geliyor aklıma ama yatırım maliyetleri cesaretimi kırıyor. Doğru zaman değil belki de...

Kısaca bu aralar yine bir hayat muhasebesi kafamın, kalbimin içinde dönüp duruyor.  Diğer yandan havalardan mı nedir, bir yorgunluk bir üşengeçlik hali içindeyim ki sormayın gitsin. Kendi kendime sinir oluyorum. Her şeyi erteleyip duruyorum. Bloga yazı yazmak ta buna dahil. Havalar beni herekete geçirecek kadar ısınamadı galiba. Neyse geçen hafta neler yaptığımı size hızlıca özetleyeyim, anlaşalım.

Battaniyeyi epey büyüttüm. 

Özgür fuarda sürünürken biz çocuklarla parkta dondurma keyfi yaptık

Onlar top oynarken,

Ben örtümü serdim yere

Sırtımı verdim bir incir ağacına, kah kitap okudum

Kah yapraklarını seyre daldım

Sonra geçen gün farkettim ki pence önü bahçem renklenmeye başlamış. Nihayet sardunyalarım çiçek açıyorlar.. Renkleri sürpriz oldu benim için. Kıpkırmızı tek tip sardunyalardan daha çok seviyorum ben bu farklı renkte olanları.

Fesleğenlerim de büyümüş, şöyle domatesli, sarımsaklı güzel bir fesleğenli makarna yapma zamanı gelmiş

Bir de geçen sene taşındıktan bu yana açmadığım küçük bir kutu vardı dolabın dibinde. Geçen gün merak edip bakayım hele içinde ne varmış dedim, zamanında stokladığım iş orlonlarım çıktı içinden. Nasıl sevindim anlatamam. Allah sevindirmek istediği kuluna önce eşeğini kaybettirir sonra da buldururmuş derler. Doğru galiba :)