Uzun zamandır düşünüyordum aslında ama uğraşmak istemiyordum. Belki de o zamanları unutmak istediğim için elim varmıyordu eski blogun yazılarını yeniden yayınlamaya. Bu sene kendimle barışma etkinlikleri kapsamında eski blogu yeniden canlandırmak istedim. Her zaman kalbimde bir pişmanlık sızısıyla hatırladığım, çocuklarımın bebeklik halleri var o sayfalarda. Bir de tabi eski yazılarımı sakladığım harici hard disk uyarı sinyalleri vermeye başladı. Eski yazılarım tamamen uçmadan başka bir yerde yeniden saklama ihtiyacı da duydum. Maalesef eski yorumlar olmayacak yazılarda çünkü o zamanın "blogspot"unun dosya formatıyla bugünün "blogger"inin dosya formatları farklı sanırım, dolayısıyla tüm yazıları tek tek yüklemem gerekiyor.
Uzun lafın kısası, eski blog yazılarımı okumak isteyenler buraya bakabilirler. Beni eskiden beri tanıyanlara eski günlerden bir esinti getiririm belki, yeni tanıştıklarım da hikayeyi en başından okuma şansı bulur böylece. Şimdilik ilk dört yazımı bulup koyabildim. Çünkü harddiskte hepsinin tarihi o yazıları hafızaya kaydettiğim gün olarak gözüktüğünden tarih sıralaması yapmak epey zor oluyor. Neyse ara ara yazıları elden geçirdikçe eklemeye devam edeceğim oraya. İsteyen artık oradan İzmir günlerimi okuyabilir.
Kaybetmediğin iyi olmuş :)
YanıtlaSilaynı zamanlarda başlamışız selen. ben de 2005 ağustos'ta başlamıştım. 2 sene falan sonra o blogu silip ordaki postlardan seçtiklerimi şu anki bloga nakletmiş, geri kalanları da saklamıştım. başlarken sadece beni tanıyanların bakacağı bir yer hayal etmiştim. cem büyürken yanımızda olamayanlar, yurtdışındaki arkadaşlar, şehir dışındaki ailelerimiz vs. ilginç bi şekilde onlardan çok hiç tanımadığım insanların ilgisini çekti blog. önce fotoydu sonra 1-2 satır eklemeye başladım vs. derken blogu sadece kendimizle ilg. bi yer olmaktan çıkarmaya karar verdim vs. neyse ayrıntılı konuşuruz bunları. ben o eski halini de çok severim senin blogun biliyosun. ordaki komentlerimi göremiycem mi şimdi ;p
YanıtlaSilHandan, kaybetsem çok üzülürdüm. O yüzden blogu kapatmadan hepsinin kopyasını almıştım :P
YanıtlaSilYasemin, yazıların senin komentlerinin olduğu hallerini sana mail atarım istersen, eski yorumları okumak ayrı bir zevk zaten :D
Selen,
YanıtlaSilo zor günlerin bittigine cok sevindim ben.Ama yine de keske o zamnda seni taniyip takip etseymisim dedim kendime.Iyi ki hepten yok etmemissin yazilarini.Bana cok ders cikar ordan biliyorsun:)
Annelik olmak cok tuhaf,nefes bile almak istemzken bazen anneligin hic eksilmeden devam etmek zorunda olmasinin ne kadar zor oldugunu cok iyi biliyorum.Kötü gün dostu olamamisim ben sana ama artik hep pesindeyim,birakmam ...
Kittycim, (Zor gelse de hala bu isme devam ediyorum :D)
YanıtlaSilCanım benim, sağolasın. Çok duygulandırdın beni. Tanışmak bu zamana kısmetmiş diyelim, önemli olan bundan sonrası artık :) Ben de senin peşini bırakmam artık kolay kolay.
Annelik gerçekten zor bir şey ama galiba ben de iki çocuk yapmak için fazla gençtim o zamanlar... O günleri hep üzüntüyle hatırlasam da, o döneme ait anılarımı toptan kaldırıp atamadım işte. Eski yazılarımdan birilerine ders çıkarsa ne mutlu bana en azından o zaman çektiklerim bir işe de yaramış olur :D
yok canım sakın uğraşma öyle bi şeyle.
YanıtlaSilannemlerlerle geldik. ist'a. onlar döndü şimdi adaptasyon dönemimdeyim, çok ağır geldi evin işi birden yalnız kalınca ;) yakında görüşelim, yazıcam tekrar.
Olur, olur acelesi yok :)
YanıtlaSil