Varoluş sorunsalı

Hemen hemen her sene, yılın bu zamanında, benliğimi, varoluşumu ve bu hayattaki amacımı sorguladığım bir dönemden geçiyorum. Zaman zaman bunalımlar içinde kendimi kaybediyorum. Zaman zaman da geleceğin, bugünden çok daha muhteşem ve güzel günlere gebe olduğuna dair bir his içimi kaplıyor. Sanki yakında inanamayacağım kadar güzel, yeni bir hayata başlayacağım ama, nasıl ve nerede? Oysa bu aralar hayatımda öyle çok belirsizlik var ki üç ay sonrasını bile öngöremiyorum.

Bunalımlarımın kaynağı yakın zamana kadar, bu hayatta iki çocuk yetiştirmekten başka bir amacım daha olması gerektiğini düşünmemdi. Çocuk doğurmaktan sonraki varoluş amacımın, her ne kadar zamanında benim için en doğru meslek olduğunu düşünüp senelerce eğitimini aldıysam da, bir mühendis olarak çalışmak olmadığına artık eminim. Artık kendimi dinlediğimde, içimdeki o ses, insanlarla daha çok içiçe olmayı gerektiren ve birilerine bir şekilde yardım edebileceğim bir iş yapmam gerektiğini söylüyor. Eskiden mesleğimi yapamamanın beni çok üzdüğünü sanıyordum ama artık biliyorum ki bunalımlarımın asıl kaynağı, hayatta ne yapması gerektiğini bulamamış bir insan olmam gerçeği. Hala büyüyünce ne olacağına karar verememiş bir çocuk gibiyim. Ama acıklı olan, kendimi keşfetmek için önümde bir çocuğunki kadar uzun bir zaman yok. Sanki bir yerlerde yapmam gereken bir görevim var ama maalesef ne olduğunu  henüz bilmiyorum. Hayır, dünyayı falan kurtarmayacağım elbet... O kadar kafayı yemedim henüz.

Bilemiyorum benim gibi hisseden, düşünen birileri daha var mı. Her insanın hayatta bir amacı olması gerekir mi? Bunları kafaya takıp üzülmek saçma belki, sahip olduklarıma şükretmiyor değilim. Ama bu sıkıntıdan da kurtulamıyorum. Tek bildiğim benim henüz bilmediğim bir yerlerde, yapmam gereken bir şeyler olduğu ve bunu nasıl ve ne şekilde keşfedeceğim hakkında en ufak bir fikrim bile yok... Kulağa çok saçma geliyor değil mi? Halbuki okul tatil olalı, evde çocuklarla başbaşa yalnızca 1 hafta geçirdim, bu kadar çabuk delirebilir mi ki insan?